Δεν μιλάω συχνά για τον εαυτό μου εδώ. Συνήθως μιλάω για έρευνες, για τεχνικές, για πράγματα που μπορείς να εφαρμόσεις αμέσως. Αλλά κάποια πράγματα δεν μαθαίνονται από μελέτη και βιβλία. Μαθαίνονται μόνο αφού τα ζήσεις.
Σε αυτό το επεισόδιο σου μιλώ για τρία πράγματα που μακάρι κάποιος να μου είχε πει νωρίτερα. Δεν είναι βήματα, ούτε frameworks. Είναι αλήθειες που κατάλαβα μόνο μέσα από λάθη, χρόνια προσωπικής δουλειάς, και στιγμές που δεν ήμουν καλά.
«Δεν αξίζω να με ακούσουν»
Για χρόνια ήμουν αυτό που αποκαλώ «η αόρατη γυναίκα.» Δεν μιλούσα. Δεν εξέφραζα γνώμη. Δεν διεκδικούσα. Όχι γιατί δεν είχα κάτι να πω, αλλά γιατί πίστευα ότι κανείς δεν θα ήθελε να ακούσει.
Η ζωή μου ήταν μια σειρά από πράγματα που δεν είπα, αποφάσεις που καθυστερούσα, και καταστάσεις που ανεχόμουν.
Αυτό που κατάλαβα κάποια στιγμή: δεν χρειαζόμουν τους άλλους να θέλουν να με ακούσουν. Χρειαζόμουν εγώ να αποφασίσω ότι αξίζει να ακουστώ. Η αλλαγή δεν ήρθε επειδή ξαφνικά πίστεψα στον εαυτό μου. Ήρθε επειδή αποφάσισα να μιλήσω πριν πιστέψω.
Αν περιμένεις να νιώσεις «έτοιμη» πριν κάνεις κάτι σημαντικό, μπορεί να περιμένεις για πάντα.
Το βιβλίο των 8 χρόνων
Ήθελα να γράψω ένα βιβλίο. Μου πήρε 8 χρόνια.
Δεν με σταματούσε η έλλειψη χρόνου. Δεν με σταματούσε η τεχνική. Με σταματούσε η σκέψη του «σιγά μη θέλει κάποιος να διαβάσει κάτι δικό μου.»
Αυτό που τελικά έκανε τη διαφορά ήταν μια μικρή απόφαση: 500 λέξεις τη μέρα. Δεν εστίαζα στο βιβλίο. Εστίαζα μόνο στις 500 λέξεις. Χωρίς να σκέφτομαι αν είναι καλές, αν θα τις διαβάσει κανείς, αν αξίζουν.
Όταν το τελείωσα – δεν είναι καμιά μεγάλη επιτυχία – ήταν η πρώτη φορά που ολοκλήρωσα κάτι σημαντικό. Και εκείνη τη στιγμή, η ιστορία που έλεγα στον εαυτό μου άλλαξε. Δεν ήμουν πια «αυτή που ξεκινάει και τα παρατάει.»
Η ταυτότητά σου δεν αλλάζει πριν ξεκινήσεις. Αλλάζει αφού ξεκινήσεις.
Η σκληρότητα δεν είναι κίνητρο
Υπήρχε μια εποχή που πίστευα ότι η λύση σε όλα ήταν να πιέσω τον εαυτό μου περισσότερο. Πιο σκληρά. Πιο αυστηρά.
Αυτή η πεποίθηση δεν με οδήγησε σε κάποιο αποτέλεσμα. Με οδήγησε σε διατροφικές διαταραχές. Πίεζα τον εαυτό μου σε τρομακτικό βαθμό – τόσο με τη διατροφή όσο και με την άσκηση. Και τρόμαξα όταν το συνειδητοποίησα.
Ο κύκλος είναι ο ίδιος, απλά σε διαφορετική ένταση: πιέζεις, αποτυγχάνεις, κρίνεις, πιέζεις ξανά.
Η αυτοσυμπόνια δεν είναι αδυναμία. Δεν σημαίνει ότι αφήνεις τον εαυτό σου χωρίς standards. Σημαίνει ότι σταματάς να τον τιμωρείς κάθε φορά που πέφτει.
Δεν έμαθα αμέσως να μιλάω στον εαυτό μου αλλιώς. Πήρε χρόνια. Αλλά εκείνη η στιγμή – το 2015 – ήταν η αρχή.
Αν αναγνωρίζεις αυτή τη φωνή…
Αν κάτι σου θύμισε τον εαυτό σου σε αυτό το κείμενο – αν κάποια στιγμή σκέφτηκες «αυτό ακριβώς κάνω κι εγώ» – δεν είναι τυχαίο.
Αυτή η αυστηρή φωνή μέσα σου – αυτή που λέει «δεν κάνεις αρκετά», «ποια είσαι εσύ», «θα τα παρατήσεις πάλι» – δεν λέει την αλήθεια. Και δεν χρειάζεται να νιώσεις έτοιμη για να ξεκινήσεις να αλλάζεις τη σχέση σου μαζί της.
Έχω φτιάξει ένα σύντομο, πρακτικό mini course για τον Εσωτερικό Κριτή. Θα σε βοηθήσει να καταλάβεις τι πραγματικά συμβαίνει όταν αυτή η φωνή μιλάει – και πώς να αρχίσεις να ακούς αλλιώς.
👉 Μάθε περισσότερα για το mini course
Άκου τις Φυλλισοφίες σε Spotify | Apple Podcasts | YouTube
Η Φύλλις Γαβριηλίδου είναι coach, TEDx speaker και δημιουργός του podcast Φυλλισοφίες και της κοινότητας Growth Academy. Δουλεύει με ανθρώπους που ξέρουν τι πρέπει να κάνουν αλλά κολλάνε ανάμεσα στο «ξέρω» και στο «κάνω» – βοηθώντας τους να περάσουν από την αυτοκριτική στη δράση, χωρίς να πολεμούν τον εαυτό τους.
