Growth Academy
Η Ακαδημία μου. Ο χώρος όπου δουλεύουμε μαζί.
Σε βλέπω.
Σε βλέπω να ακούς podcasts στο δρόμο για τη δουλειά. Να υπογραμμίζεις βιβλία. Να γράφεις στόχους σε τετράδια που μετά κλείνεις. Να ξεκινάς πράγματα με ενθουσιασμό – και να σταματάς χωρίς να καταλαβαίνεις γιατί.
Σε βλέπω να ξέρεις ακριβώς τι πρέπει να αλλάξεις. Και να μένεις ακίνητη.
Δεν σου λείπει η γνώση. Αν ήταν θέμα γνώσης, θα το είχες λύσει εδώ και καιρό. Κι εσύ το ξέρεις αυτό – ίσως καλύτερα από τον καθένα.
Αυτό που σε σταματάει δεν είναι πληροφορία. Είναι μια φωνή. Αυτή που λέει «ξεκίνησες πάλι, αλλά πόσο θα κρατήσει αυτή τη φορά;» Αυτή που σε κάνει να ζητάς συγγνώμη ακόμα κι όταν κάνεις κάτι σωστό. Αυτή που σου λέει ότι οι άλλοι τα καταφέρνουν – αλλά εσύ, κάπως, δεν είσαι φτιαγμένη γι’ αυτό.
Αυτή η φωνή δεν λέει thn αλήθεια. Αλλά επαναλαμβάνεται τόσον καιρό, που έχεις αρχίσει να τη μπερδεύεις με τη δική σου.
Θα σου πω κάτι ακόμα, γιατί είμαι φίλη σου και όχι απλώς κάποια που σε καθησυχάζει: το να διαβάζεις αυτά τα λόγια και να νιώθεις ότι «ναι, ακριβώς αυτό νιώθω» δεν είναι το τέλος της διαδρομής. Είναι η αρχή – και αυτό μόνο αν την ακολουθήσει κάτι.
Ξέρω τι σου συμβαίνει, γιατί το βλέπω κάθε μέρα στη δουλειά μου.
Άνθρωποι που λένε «δεν μου φτάνει ο χρόνος» και το εννοούν πραγματικά – η δουλειά, το σπίτι, η επιχείρηση, ένα μωρό, μια λίστα που δεν αδειάζει ποτέ. Αλλά αν τους ρωτήσεις τι θα άλλαζαν αν είχαν μία ευκαιρία, δεν λένε ότι θέλουν «περισσότερες ώρες». Λένε «θέλω να βάλω τον εαυτό μου κάπου μέσα σε αυτό».
Δεν τους λείπει χρόνος. Τους λείπει η άδεια να τον πάρουν.
Άνθρωποι που έχουν χρόνο, αλλά τον βλέπουν να φεύγει σε σκρολάρισμα και σειρές – και νιώθουν όχι απλά απογοήτευση, αλλά ενοχή. Ξέρουν όμως ότι αυτό δεν είναι τεμπελιά. Απλά δεν ξέρουν ακόμα τι είναι.
Άνθρωποι που έχουν ήδη κάνει τη σύνδεση – ότι «δεν είναι θέμα οργάνωσης, είναι κάτι πιο βαθύ» – και ψάχνουν όχι άλλη μια λίστα, αλλά κάποιον που βλέπει αυτό που βλέπουν κι εκείνοι. Αυτοί συνήθως είναι και πιο κοντά στο να κάνουν κάτι γι’ αυτό – και συγχρόνως είναι για αυτούς πιο πιθανό το να μείνουν για άλλη μια φορά μόνο στην κατανόηση, γιατί τη νιώθουν σαν πρόοδο. Δεν είναι.
Αν αναγνωρίζεις τον εαυτό σου σε κάτι απ’ αυτά, δεν τα διαβάζεις τυχαία.
Γι’ αυτό δημιούργησα αυτόν τον χώρο.
Τα τελευταία δέκα χρόνια δουλεύω πάνω σε ένα ερώτημα: γιατί ξέρουμε τι πρέπει να κάνουμε και δεν το κάνουμε; Ως coach, ως δημιουργός περιεχομένου, ως άνθρωπος που πέρασε ακριβώς αυτό.
Πήρα αυτά που λειτουργούν – αυτά που βλέπω ξανά και ξανά, σε εκατοντάδες ανθρώπους, να κάνουν πραγματική διαφορά – και τα έβαλα σε μια δομή. Όχι άλλη μια βιβλιοθήκη με περιεχόμενο να «κατακτήσεις». Ένα μέρος για να κάνεις τη δουλειά, όχι μόνο να τη μελετήσεις.
Το Growth Academy δεν είναι μια πλατφόρμα με courses. Είναι η δουλειά που έχω κάνει εγώ – για σένα. Για να βρίσκεις τα βήματα αντί να ψάχνεις στα τυφλά – και για να τα κάνεις, όχι μόνο να τα σημειώνεις.
Δεν χρειάζεται να ξέρεις από πού να αρχίσεις. Αυτό είναι δική μου δουλειά. Εσύ χρειάζεται μόνο να αποφασίσεις ότι αυτή τη φορά δεν θα το κάνεις μόνη – και ότι αυτή τη φορά δεν θα σταματήσεις στο «το κατάλαβα».
Πώς μοιάζει στην πράξη.
Μπαίνεις Δευτέρα πρωί. Βρίσκεις μια μικρή άσκηση – 10 λεπτά, όχι παραπάνω. Μπορεί να είναι μια ερώτηση journaling. Μπορεί να είναι ένα micro-action. Κάνεις αυτό και μόνο αυτό.
Όχι επειδή είναι εύκολο να το προσπεράσεις, αλλά επειδή είναι αρκετά μικρό ώστε να μην έχεις δικαιολογία να μην το κάνεις.
Κατά τη διάρκεια της εβδομάδας, ίσως μοιραστείς κάτι στην κοινότητα. Ίσως απλά διαβάσεις τι έγραψαν οι άλλοι. Κανείς δεν σε ρωτάει «γιατί δεν συμμετείχες;» Εδώ δεν χρωστάς εξηγήσεις.
Κάθε μήνας έχει έναν άξονα – ένα θέμα που δουλεύουμε σε βάθος. Αναβλητικότητα. Εσωτερικός κριτής. Συνήθειες. Όρια. Ενέργεια. Όχι όλα μαζί, όχι επιφανειακά. Ένα πράγμα τη φορά, μέχρι να δεις κάτι να αλλάζει – όχι μέχρι να το καταλάβεις καλύτερα.
Σκέψου τι θα σημαίνει αυτό σε έναν χρόνο. Δεν θα έχεις απλώς διαβάσει για έξι πράγματα. Θα τα έχεις δουλέψει.
Αν χάσεις μια εβδομάδα, ξαναμπαίνεις χωρίς να έχεις «χάσει» κάτι. Η δομή είναι εδώ ακριβώς γι’ αυτό – για να σε ενδυναμώνει όταν σταματάς, αντί να σε τιμωρεί. Αλλά ξαναμπαίνεις. Αυτό είναι το μόνο μη διαπραγματεύσιμο.
Η Χριστίνα ήταν σκεπτική πριν μπει. Είχε δοκιμάσει άλλα προγράμματα – κάθε φορά ξεκινούσε με ενθουσιασμό και σε λίγο βρισκόταν ξανά στο σημείο μηδέν. Μου είπε: «Αυτό που με κράτησε εδώ είναι ότι κανείς δεν σε πιέζει να γίνεις κάτι άλλο από αυτό που είσαι ήδη.»
Η Ιωάννα είχε αρχίσει να νιώθει «μπουκωμένη» με πληροφορία και να παραιτείται. Μου έγραψε ότι από τότε που μπήκε, μπόρεσε να ξεκαθαρίσει τα πράγματα στο μυαλό της – «και να προχωρήσω με πιο σίγουρα και συνειδητά βήματα.»
Η Μαρία μου έστειλε μήνυμα δύο μήνες μετά: «Δεν άλλαξα ζωή. Αλλά σταμάτησα να νιώθω μόνη και ότι δεν μπορώ να αλλάξω.»
Αυτά δεν είναι δραματικές μεταμορφώσεις. Είναι κάτι πιο αληθινό: γυναίκες που σταμάτησαν να πολεμούν τον εαυτό τους – και άρχισαν να δουλεύουν μαζί του. Όχι να τον μελετούν από μακριά.
Αν τώρα σκέφτεσαι ότι «έχω ήδη αγοράσει courses που δεν τελείωσα» – αυτό δεν σε αποκλείει. Είναι ακριβώς η αφορμή. Εδώ δεν προσθέτεις άλλη πληροφορία στον σωρό. Δουλεύεις με αυτό που έχεις ήδη – και βλέπεις επιτέλους γιατί σταματάς. Και μετά, δεν σταματάς.
