Ρώτησα περισσότερους από εβδομήντα ανθρώπους για τη σχέση τους με τον χρόνο. Θα περίμενες να πουν ότι δεν προλαβαίνουν. Δεν ήταν αυτό που είπαν οι περισσότεροι.
53 στους 72 βαθμολόγησε με 4 ή 5 στα 5 τη φράση «ξέρω τι πρέπει να κάνω, αλλά δεν το κάνω». Μόνο 9 είπαν ότι τρέχουν συνέχεια και βάζουν τον εαυτό τους τελευταίο. Οι περισσότεροι, 34 στους 72, είπαν κάτι που ήταν ίσως πιο δύσκολο να παραδεχτούν: «έχω χρόνο, αλλά τον βλέπω να χάνεται» ή «ξέρω πως δεν είναι θέμα χρόνου».
Αν όλα αυτά σου φαίνονται οικεία, δεν είσαι η μόνη. Και το πιο πιθανό είναι ότι δεν φταίει ούτε ο χρόνος σου, ούτε η πειθαρχία σου.
Το πρόβλημα που δεν φαίνεται στην επιφάνεια
Υπάρχει ένα μοτίβο που επανέρχεται συνέχεια στη δουλειά μου ως coach: κάποια/ος καταφέρνει επιτέλους να ανοίξει χρόνο για τον εαυτό της/του, μετά από αλλαγές που έκανε συνειδητά. Και μετά, αντί για ανακούφιση, νιώθει κάτι παράξενο. Κάθεται με αυτόν τον χρόνο και δεν ξέρει τι να τον κάνει.
Δεν είναι αντίφαση. Όταν τρέχουμε, η μέρα μας έχει αυτόματα κατεύθυνση, μας την επιβάλλουν οι υποχρεώσεις. Όταν ο χρόνος ανοίγει, αυτή η δανεική κατεύθυνση εξαφανίζεται μαζί με τις υποχρεώσεις που μας την έδιναν. Και ό,τι απομένει είναι χρόνος χωρίς προκαθορισμένο νόημα, που το μυαλό δεν ξέρει πώς να διαχειριστεί.
Γι’ αυτό τόσοι άνθρωποι γεμίζουν αυτόν τον χρόνο με σκρολάρισμα ή με μικρά επείγοντα. Δεν είναι πάντα αποφυγή. Πολλές φορές είναι αναζήτηση κατεύθυνσης, απλώς την αναζητούν στο πιο εύκολο σημείο που μπορούν.
Τρεις ερωτήσεις που ξεχώρισαν
Στο επεισόδιο 120 του podcast μου απαντώ σε τρεις (και μισή) ερωτήσεις που μου γράψατε, ακριβώς πάνω σε αυτό το θέμα:
- «Έκανα τις αλλαγές. Γιατί ο χρόνος που κέρδισα δεν μου φέρνει αυτό που περίμενα;»
- «Με τι από όλα όσα που θέλω να κάνω να ξεκινήσω;» και η μισή που κρύβεται μέσα της, πώς ξεχωρίζεις την πραγματική κατεύθυνση από την επόμενη κρίση που απλώς φωνάζει πιο δυνατά;
- «Μήπως τελικά δεν μου αρέσουν αρκετά αυτά που λέω ότι θέλω να κάνω;»
Στο επεισόδιο θα ακούσεις πώς απαντάω στην καθεμία, με ένα προσωπικό παράδειγμα για το πώς ένα «πρέπει» μπορεί να μεταμφιεστεί σε «θέλω» χωρίς καν να το καταλάβουμε, και τι λέμε στον εαυτό μας όταν κάτι δεν πάει όπως θα θέλαμε, μια μικρή λέξη που επαναλαμβάνεται σε σχεδόν μία στις δύο απαντήσεις σας.
Η κατεύθυνση δεν είναι στόχος
Ένα σημείο που ξεκαθαρίζω στο επεισόδιο, γιατί το μπερδεύουμε συχνά: η κατεύθυνση δεν είναι το πού θέλεις να καταλήξεις. Δεν χρειάζεται να ξέρεις τον προορισμό για να έχεις κατεύθυνση. Χρειάζεται μόνο να δεις προς τα πού κοιτάς ήδη, γιατί αυτό συνήθως υπάρχει μέσα σου, απλώς δεν του έχεις δώσει ακόμη προσοχή.
Αυτή είναι και η θεματική του Οκτωβρίου στο Growth Academy: η Κατεύθυνση. Για να τη δουλέψεις, έφτιαξα ένα δωρεάν workbook, «Ο Χάρτης Σου», έξι σύντομες ασκήσεις για να (ξανα)βρεις την κατεύθυνσή σου. Δεν χρειάζεται να είσαι μέλος του Academy για να το κατεβάσεις:
Απόκτησε το workbook «Ο Χάρτης Σου» εδώ
Άκου το επεισόδιο
Αν το θέμα του χρόνου σε αφορά βαθύτερα, το πλήρες masterclass που έγινε πρόσφατα πάνω σε αυτό είναι τώρα διαθέσιμο σε μαγνητοσκόπηση από εδώ.
Και αν θέλεις να δουλέψεις την κατεύθυνσή σου με κάποιον δίπλα σου, αυτό ακριβώς κάνουμε στο Breakthrough Session, 90 λεπτά μαζί, με στοχευμένες ερωτήσεις που σε βοηθούν να αποκτήσεις διαύγεια για τα επόμενα βήματά σου.
