Αυτά που λέμε στους άλλους συνήθως αντικατοπτρίζουν εκείνα που πιστεύουμε για τον εαυτό μας. Η φράση “κρίνουμε εξ ιδίων τα αλλότρια” δεν προέκυψε τυχαία.
Ο τρόπος που κρίνουμε τις συμπεριφορές των άλλων έχει σαν κριτήριο τη δική μας στάση και συμπεριφορά σε αντίστοιχες περιπτώσεις και είναι πολύ λίγοι εκείνοι που έχουν πραγματική ενσυναίσθηση ώστε να μπορέσουν να είναι πραγματικά αντικειμενικοί και να καταλάβουν τι πραγματικά σημαίνει η συμπεριφορά κάποιου άλλου.
Αυτό όμως δεν μπορεί να κάνει κακό μόνο σε εμάς τους ίδιους, αλλά και στους άλλους, γιατί τα σχόλια που θα κάνουμε, όσο αθώα και αν φαίνονται στα δικά μας μάτια, μπορεί για εκείνους να μετατραπούν σε εφιάλτες δίχως τέλος.
Δυστυχώς, το να φτάσει κανείς στο σημείο να φιλτράρει όλα τα σχόλια και να μπορεί να καταλάβει πότε πρόκειται απλά για παρατηρήσεις που δείχνουν τι πιστεύει ο ομιλών για τον ίδιο του τον εαυτό και τον τρόπο που ορίζει ο ίδιος την αυτοαξία του απαιτεί χρόνο και πολλή προσπάθεια. Ευτυχώς, το μόνο που χρειάζεται κανείς για να το καταφέρει είναι το να αποστασιοποιηθεί, να μην το πάρει προσωπικά και να προσπαθήσει να καταλάβει τι είδους πιστεύω και σκέψεις κρύβει το εν λόγω σχόλιο ή η εν λόγω συμπεριφορά.
Ένας αθλητής για παράδειγμα που θα σχολιάσει τις διατροφικές συνήθειες κάποιου, που ενδεχομένως να μην γνωρίζει καλά καλά, υπονοώντας πως τρώει junk food, είναι πολύ πιθανό να δείχνει εκείνη την ώρα τη δική του εμμονή με τα πιτόγυρα ή τα hamburger που ο ίδιος τρώει ή δεν μπορεί να φάει λόγω των στόχων που έχει βάλει.
Εκείνο που βλέπουμε στους άλλους πριν απ’ όλα τα άλλα είναι εκείνο που οι ίδιοι πιστεύουμε για τον εαυτό μας.
Αν η αυτοαξία μας ορίζεται από την εξωτερική μας εμφάνιση, αυτή είναι που θα κρίνουμε στους άλλους, γιατί αν την χάσουμε χάνουμε και την αυτοεκτίμησή μας. Μπορεί, όμως, η αυτοαξία μας να κρίνεται από το αν έχουμε σχέση ή όχι, από το πόσα πτυχία έχουμε ή από το πόσο υγιεινά τρώμε. Καταλαβαίνετε τι θέλω να πω.
Όλα όσα πιστεύουμε για τον εαυτό μας χρωματίζουν τις λέξεις που χρησιμοποιούμε όταν μιλάμε στους άλλους.
Είναι πιο όμορφο και εποικοδομητικό, λοιπόν, να τους χαρίζουμε ουράνια τόξα από το να τους μαυρίζουμε την καρδιά με τις δικές μας ανασφάλειες.
Έχω δίκιο ή έχω δίκιο;;; 😉
