Το έχω ξαναπεί. Είναι στιγμές που στο μυαλό μου επικρατεί απόλυτη αναρχία. Είναι πράγματα που έχω βιώσει και άλλα που έχω διαβάσει, εμπειρίες δικές μου ή άλλων που γίνονται ξαφνικά ένα και προκαλούν εκλάμψεις. Κι είναι εκείνες τις στιγμές που ξεκινάω να γράφω κάτι και δεν ξέρω ποτέ πού θα καταλήξει.
Μου είναι αδύνατον να το καταπιέσω. Αν το κάνω θα ξεσπάσει κάπου αλλού και δεν είναι να παίζεις με αυτά.
Διάβαζα πρόσφατα πως μία επισκόπηση ερευνών κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η καταπίεση των συναισθημάτων είναι η σημαντικότερη “γενική αιτία” θνησιμότητας από κάθε άλλο παράγοντα*.
Δεν είναι αντιφατικό; Κάτι που φοβόμαστε τόσο πολύ να κάνουμε στις μέρες μας μπορεί να καταλήξει να μας σκοτώσει αν δεν το κάνουμε. Γιατί όμως φοβόμαστε τόσο να εκφράσουμε τα συναισθήματά μας; Τι είναι εκείνο που φοβόμαστε;
Η απάντηση είναι καθαρά υποκειμενική για τον καθένα από εμάς και όμως μπορεί να επηρρεάσει τόσο έντονα ακόμα και το περιβάλλον μας.
Φοβόμαστε να πούμε “σ’αγαπώ”, φοβόμαστε να πούμε “άντε γ*******”, φοβόμαστε μη δώσουμε δικαίωμα και μας πουν ευαίσθητους ή αναίσθητους, εγωιστές ή φλώρους, μη θεωρηθούμε κορόιδα ή καθήκια. Και τελικά το μόνο που μας μένει είναι ο φόβος και μια αίσθηση ανεκπλήρωτου και καταπιεσμένου που ψάχνει απεγνωσμένα διέξοδο.
Και συμβιβαζόμαστε. Δεχόμαστε να ζούμε με αυτήν την αίσθηση και μένουμε σε ημίμετρα, συνηθίζουμε να προσαρμοζόμαστε και να κάνουμε αυτό που θεωρούμε ότι πρέπει για να είμαστε αποδεκτοί και τελικά αυτή η συνήθεια νομιμοποιεί το φόβο και τον κάνει κομμάτι της ζωής μας.
Πώς το αναγνωρίζεις αυτό και πώς το ξεπερνάς; Πώς αλλάζεις πορεία στο μονοπάτι που βαδίζεις χρόνια; Πώς αποφασίζεις να αλλάξεις προτεραιότητες, ζωή, ακόμα και όνειρα;
Δεν έχω απαντήσεις, ούτε θα ήθελα να έχω. Οι σωστές απαντήσεις προϋποθέτουν σωστά ερωτήματα και τα σωστά ερωτήματα αλλάζουν από άνθρωπο σε άνθρωπο.
Το σίγουρο είναι πως πρέπει να είσαι έτοιμος να ρωτήσεις, και αν είσαι θα βρεις και την απάντησή σου. Το άλλο σίγουρο είναι πως ο φόβος μπορεί να είναι ο μεγαλύτερος εχθρός μας, αλλά και ο καλύτερός μας οδηγός.
Αν τον αποφεύγεις θα σε κηνυγάει. Αν όμως τον κοιτάς κατάματα σου κλείνει και το μάτι.
