Το βήμα πίσω
Πριν λίγο καιρό είχα μια μέρα που με ζόρισε πολύ.
Έκανα ό,τι ξέρω να κάνω, και δούλεψε. Το σώμα ηρέμησε, η φωνή έριξε τους τόνους, συνέχισα τη μέρα μου. Δεν το λες μικρό αυτό… Πριν από χρόνια η ίδια μέρα θα με είχε ρίξει για μια εβδομάδα.
Κι όμως κάτι έμεινε. Όχι έντονο, αλλά μια αίσθηση ότι αυτό που συνέβη δεν είχε ακουμπήσει κάπου.
Το είπα σε κάποιον που εμπιστεύομαι. Όχι για να μου βρει λύση, δεν είχε μείνει κάτι να λυθεί. Και εκεί, ακούγοντας τον εαυτό μου να το λέει φωναχτά και βλέποντας ότι αυτός που το άκουγε δεν τρόμαξε, συνέβη κάτι που δεν είχε συμβεί όσο το κρατούσα μέσα μου.
Πήρε πραγματικές διαστάσεις. Απέκτησε μέγεθος, σχήμα, όρια.
Κι εγώ έπαψα να είμαι «αυτή που δεν άντεξε». Έγινα εκείνη που πέρασε μια δύσκολη μέρα και μίλησε γι’ αυτήν.
Αυτό μου πήρε πολύ καιρό να το καταλάβω, και το βλέπω και σε πολλά από τα μηνύματά σας.
Η δεξιότητα της αυτορρύθμισης σε κρατάει στα πόδια σου μέσα στη δύσκολη στιγμή. Αυτό είναι δικό σου, το χτίζεις εσύ και δεν σου το παίρνει κανείς.
Αλλά το να δεις τον εαυτό σου κάτω από νέο φως δεν είναι δουλειά που γίνεται μόνο μέσα στο μυαλό σου. Όσο μένει εκεί, είσαι ταυτόχρονα ο κριτής και ο κρινόμενος. Και το μόνο βλέμμα που έχεις διαθέσιμο πάνω σου είναι το ίδιο βλέμμα που έχεις εδώ και χρόνια.
Χρειάζεται κι ένα δεύτερο. Όχι για να σε εγκρίνει, αλλά για να σου δείξει ότι αυτό που κουβαλάς είναι λιγότερο βαρύ απ’ όσο ζυγίζει μέσα σου, και ότι εσύ είσαι πολύ περισσότερη/ος από αυτό.
Η ερώτηση
Τι κουβαλάς αυτές τις εβδομάδες και δεν το έχεις πει σε κανέναν, επειδή σου φαίνεται είτε πολύ μικρό είτε πολύ δικό σου;
Το βήμα μπροστά
Μέχρι την Κυριακή, πες ένα από αυτά σε έναν άνθρωπο.
Όχι το πιο βαρύ. Το πιο εύκολο. Στο τηλέφωνο, στον καφέ, ή σε φωνητικό μήνυμα αν αυτό είναι πιο βατό αυτή την εβδομάδα.
Και άνοιξε έτσι, ώστε να μη μπει το μυαλό σου στη μέση:
«Θέλω να σου πω κάτι. Δεν χρειάζεται να με συμβουλεύσεις, θέλω μόνο να το πω σε κάποιον.»
Αυτή η πρόταση κάνει δύο πράγματα. Αφαιρεί το βάρος από πάνω σου να το «παρουσιάσεις σωστά», και συγχρόνως αφαιρεί το βάρος από το άλλο άτομο να βρει λύση. Μένει μόνο αυτό που χρειάζεται να συμβεί: να ακουστεί.
Το επόμενό μας βήμα μαζί
Ξέρω ότι διαβάζοντας τα παραπάνω σκέφτηκες: μα σε ποιον;
Δεν είναι ρητορικό αυτό. Είσαι πιθανότατα ο άνθρωπος στον οποίο μιλούν οι άλλοι. Εκείνη/ος που ακούει, που στηρίζει, που αντέχει. Και όταν έρθει η ώρα να πεις εσύ κάτι, ανακαλύπτεις ότι δεν έχεις φτιάξει πουθενά χώρο γι’ αυτό.
Αυτόν τον χώρο φτιάχνουμε στο Growth Academy. Δεν είναι μια βιβλιοθήκη με υλικό που θα προσθέσει κι άλλα στη λίστα σου. Είναι άνθρωποι που δουλεύουν το ίδιο πράγμα με σένα, και μπροστά τους δεν χρειάζεται να εξηγήσεις από την αρχή γιατί κάτι «τόσο μικρό» σε απασχολεί τόσο.
Την Τετάρτη 5 Αυγούστου, στις 20:00, έχουμε τη «δική μας ώρα», το ζωντανό μας ομαδικό.
Έλα και φέρε ό,τι κουβαλάς αυτό το καλοκαίρι. Μικρό ή μεγάλο, ξεκάθαρο ή αόριστο. Δεν χρειάζεται να έχεις κάτι «αρκετά σημαντικό» να πεις, και δεν χρειάζεται να μιλήσεις καθόλου αν δεν θέλεις. Κάποιες φορές η πιο χρήσιμη απάντηση είναι αυτή που ακούς από κάποιον άλλο και δεν ήξερες καν ότι τη χρειαζόσουν.
Και το νέο πρόγραμμα «Μείνε μαζί σου» είναι εκεί από τη μέρα που μπαίνεις, μέσα στη συνδρομή, για να το ξεκινήσεις όποτε θέλεις.
→ Μπες στο Academy και έλα την Τετάρτη
Καλό Σαββατοκύριακο.
Φύλλις
Υ.Γ.: Αν διαβάζοντας αυτό σκέφτηκες έναν συγκεκριμένο άνθρωπο, από εκείνους που ακούν όλους τους άλλους και μιλούν σπάνια ή ποτέ, στείλ’ του αυτό το email. Ίσως είναι η αφορμή που περίμενε.
