Tο μοτίβο είναι πάντα ίδιο: νέο course, νέο project, νέα πρόταση, κι εσύ λες «ναι, κάπως θα τα βολέψω» πριν καν σκεφτείς αν χωράει στο πρόγραμμα.
Newsletter
Κάτι που δεν σου είπα τον Αύγουστο.
Η δέσμευση που μετράει μοιάζει περισσότερο με μια ήσυχη απόφαση που κανείς δεν βλέπει: μένω μαζί μου, ακόμα κι αν δεν αλλάξει τίποτα άμεσα.
Σταματάς ή τα παρατάς;
Αυτό είναι το πραγματικό θέμα με τον Αύγουστο. Δεν είναι ότι σταματάς. Είναι ότι σταματάς χωρίς να έχεις αποφασίσει πότε ξαναρχίζεις.
Μην κάνεις φασαρία, θα περάσει.
Μπορείς να διαχειριστείς μια δύσκολη μέρα μόνος σου. Το να δεις τον εαυτό σου με νέο βλέμμα, όμως, δεν γίνεται μέσα στο μυαλό σου.
Ωραία. Και τώρα τι κάνεις;
Ξέρεις τι συμβαίνει τη στιγμή που η φωνή μιλάει. Το ερώτημα είναι τι κάνεις μέσα στο επόμενο λεπτό.
Κάτσε στα αυγά σου…
Κάθε Παρασκευή σταματάμε. Κάνουμε ένα βήμα πίσω. Βλέπουμε καθαρά. Το βήμα πίσω Πριν από χρόνια αποφάσισα ότι θα παίρνω χώρο για μένα. Πήρα την απόφαση όπως αποφασίζει κανείς όλα τα σοβαρά πράγματα, αφού δηλαδή είναι ήδη αργά. Και νόμιζα ότι το δύσκολο θα ήταν το να βρω τον χώρο. Δεν ήταν. Το δύσκολο ήρθε το πρώτο απόγευμα που είχα ελεύθερο. Με θυμάμαι να ξαπλώνω στον καναπέ, να κοιτάω το ταβάνι, και να σκέφτομαι «και τώρα τι;» Δεν ένιωσα ελευθερία. Ένιωσα αμηχανία. Σαν να μου είχαν δώσει κάτι…
«Είναι χάσιμο χρόνου.»
Υπάρχει και κάτι άλλο από το να παράγεις διαρκώς και να ελέγχεις. Κάτι που δεν έχει deadline, δεν μετριέται, δεν εξηγείται εύκολα.
«Το έχω δουλέψει αυτό. Γιατί ακόμα κολλάω εδώ;»
Όσο βαθιά κι αν κοιτάς μέσα σου, υπάρχει ένα σημείο που δεν φτάνεις μόνη/ος. Δεν είναι ότι δεν προσπαθείς αρκετά – έτσι λειτουργεί η οπτική μας.
«Πάντα έτσι ήμουν.» – Δεν είναι αλήθεια.
Η σκέψη «πάντα έτσι ήμουν» είναι το πιο πειστικό ψέμα. Γιατί όταν κάτι το νιώθεις σαν «εγώ», δεν το αμφισβητείς, απλά το αποδέχεσαι.
Πόσα από αυτά που κάνεις έχεις πράγματι επιλέξει;
Κάθε Παρασκευή σταματάμε. Κάνουμε ένα βήμα πίσω. Βλέπουμε καθαρά. Το βήμα πίσω Πριν μερικές μέρες, μια coachee μού είπε κάτι που σκέφτομαι ακόμα: «Έχω φτιάξει μια ζωή που μοιάζει σωστή. Απλά δεν είμαι σίγουρη αν είναι δική μου.» Δεν μιλούσε για κάτι δραματικό, ούτε είχε κάνει λάθη που μετάνιωνε. Είχε ακολουθήσει την πορεία που όλοι γύρω της θεωρούσαν λογική: σπουδές, δουλειά, ρόλοι, ευθύνες. Τα είχε κάνει όλα. Και κάποια στιγμή είχε σταματήσει να διερωτάται αν τα ήθελε. Αυτό που με άγγιξε δεν…
