Πόσες υποθέσεις κάνεις τη μέρα; Πόσα φανταστικά σενάρια γεμίζουν το μυαλό σου και καθορίζουν όσα αισθάνεσαι; Πόσες φορές δεν έχεις εκνευριστεί με κάποιον μόνο και μόνο επειδή το μυαλό σου βρήκε χίλιες δυο ανυπόστατες δικαιολογίες;
Όταν ήμασταν μικροί ήταν πολύ πιο απλά τα πράγματα. Ρωτούσαμε αυτό που θέλαμε και παίρναμε τις απαντήσεις που χρειαζόμασταν. Διερωτόμασταν πράγματα και ανακαλύπταμε χωρίς υποθέσεις και παρεξηγήσεις.
Τώρα;
Ξεχάσαμε να ρωτάμε και να διερωτόμαστε. Σταματήσαμε να κάνουμε κάτι τόσο σημαντικό που μπορεί ίσως ακόμα και να μας φέρει χαρά, ευτυχία ή έστω αγαλλίαση και ψυχική ηρεμία. Ανταλλάξαμε κάτι τόσο ουσιώδες με στρες, μαύρες σκέψεις, καταθλιπτικά σενάρια που δεν πραγματοποιούνται ποτέ. Βασανιστήρια που εκτιλύσσονται στον κινηματογράφο του μυαλού, μόνο και μόνο επειδή χάσαμε τη δεξιότητα του να ρωτάμε απλά και όμορφα, δίχως φόβο μην τυχόν και παρεξηγηθούμε, εκτεθούμε και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο.
Δυστυχώς, σταματήσαμε να κάνουμε ερωτήσεις ακόμα και στον πιο σημαντικό άνθρωπο της ζωής μας, τον εαυτό μας. Μόνο που οι ερωτήσεις είναι σημαντικό κομμάτι του διαλόγου και εκεί που παύει να υπάρχει διάλογος σταματά να υπάρχει και επικοινωνία. Πώς να φτάσεις όμως και πάλι στην Πηγή χωρίς επικοινωνία; Πώς να βρεις τι θέλεις και τι ονειρεύεσαι υποθέτοντας και ψιλαφώντας στο σκοτάδι για ενδείξεις και στοιχεία;
Ίσως να είναι από φόβο. Ίσως απλά να μην τολμάμε να ρωτήσουμε γιατί δεν έχουμε το θάρρος να πάρουμε απαντήσεις. Ίσως για κάποιους να είναι αρκετό το να μένουν στα υποθετικά σενάρια και να προτιμούν να βασανίζουν τον εαυτό τους από το να ξέρουν. Ίσως πάλι να μην ξέρουν από πού να αρχίσουν.
Δεν είναι όμως τελικά και τόσο δύσκολο να ξεκινήσεις. Το μόνο που χρειάζεται είναι να βρεις την πρώτη ερώτηση – ας είναι σχετικά ουδέτερη, κι ας φαίνεται αβλαβής. Πάρε μολύβι και χαρτί και θυμήσου πώς ήταν στο σχολείο το “Σκέφτομαι και Γράφω”. Ξανάγινε μαθητής της ίδιας της ζωής σου αυτή τη φορά. Γράψε την ερώτησή σου και αφέσου, άσε το χέρι σου να γράψει απαντήσεις κι ας φαίνονται ανόητες στην αρχή. Είναι το πρώτο βήμα για ένα ταξίδι που μια ζωή καταπίεζες ενώ αισθανόσουν κάπου βαθιά πως έπρεπε να κάνεις.
Κάπως έτσι φαντάζομαι να ανοίγει το κουτί της Πανδώρας. Ίσως ξεπηδήσουν από μέσα πράγματα τρομακτικά. Ίσως πάλι να πρόκειται μόνο για κεκαλυμμένες ευλογίες. Αν δεν το κάνεις δε θα μάθεις ποτέ και σίγουρα θα συνεχίσεις να ρωτάς. Μόνο που αν δε φροντίσεις να βρεις το θάρρος να ρωτήσεις πρώτα τον εαυτό σου, δε θα καταφέρεις να ρωτήσεις και κανέναν άλλον για εκείνα που σε καίνε επί της ουσίας. Δε θα μάθεις ποτέ αν εκείνος ή εκείνη που ονειρεύεσαι αισθάνεται το ίδιο. Δε θα ζητήσεις την αύξηση που τόσο επιθυμείς και δε θα κάνεις τη συζήτηση που χρόνια αποζητάς με τους γονείς σου. Αν δε μάθεις από την αρχή να ρωτάς τον εαυτό σου για να πάρεις τις απαντήσεις που μόνο εκείνος μπορεί να δώσει. Το μόνο που θα καταφέρεις είναι να καταλήγεις μια ζωή να ρωτάς τους άλλους λάθος πράγματα και να περιμένεις απλά μια αλλαγή και κάποιον άλλο να σε σώσει.
Αντέχεις;
