Το βήμα πίσω
Είδα πρόσφατα μια φίλη να γελάει δυνατά σε ένα καφέ.
Και μετά να κοιτάει γύρω της σαν να ντρεπόταν.
Λες και η χαρά ήταν κάτι που έπρεπε να κρύψει.
Η χαρά είναι κάτι που λέμε ότι θα θέλαμε, αλλά δεν την επιδιώκουμε πραγματικά. Έρχεται υπό προϋποθέσεις – και αυτό μόνο όταν είμαστε σε θέση να τη βιώσουμε. Είναι σαν να έχουμε εκπαιδευτεί συλλογικά να την αποφεύγουμε ενώ την κυνηγάμε.
Τη βλέπουμε ως στόχο, ως επιβράβευση, ως σπάνιο συναίσθημα, μα όχι ως αυτό που είναι: η φυσική μας κατάσταση από την οποία έχουμε απομακρυνθεί τόσο, που πια το νευρικό μας σύστημα δεν την αντέχει για πολύ.
Η ερώτηση
Πότε ήταν η τελευταία φορά που χάρηκες χωρίς να νιώσεις ότι πρέπει να το «δικαιολογήσεις»;
Το βήμα μπροστά
Σήμερα, όταν συμβεί κάτι καλό (όσο μικρό κι αν είναι), μην το προσπεράσεις. Σταμάτα για μια ανάσα – όχι τρεις, μία. Και άσε τον εαυτό σου να το νιώσει πριν περάσεις στο επόμενο.
Από τα δικά σας μηνύματα:
«Όχι μόνο δεν ψώνιζα καινούργια ρούχα, αλλά ούτε βαφόμουν, ούτε έκανα απολύτως τίποτα για να με φροντίσω, μέχρι να χάσω τα κιλά που είχα πάρει…»
«Βάζω προϋποθέσεις στον εαυτό μου για το πότε θα νιώσω χαρά… όταν τα έχω όλα υπό έλεγχο. Επίσης, αυτό το “θα είμαι χαρούμενη όταν…” χάσω τα κιλά που θέλω, τελειώσω το μεταπτυχιακό μου, βγάζω περισσότερα χρήματα… Ανταποκριθώ στις προσδοκίες των γονιών μου»
Αν κάτι από αυτά σου μιλάει, δεν είσαι μόνο εσύ. Στο Academy δουλεύουμε ακριβώς αυτά – όχι με θεωρίες, αλλά με μικρά, καθημερινά βήματα που αλλάζουν τον τρόπο που σχετίζεσαι με τον εαυτό σου.
Το επόμενό μας βήμα μαζί
Ποιο θα ήθελες να δουλέψουμε πρώτο μαζί – τη χαρά ή τα όρια;
Κι αν είσαι έτοιμη/ος να ξεκινήσεις τώρα, το Academy σε περιμένει →
Καλό Σαββατοκύριακο.
Φύλλις
Ακολούθησέ με για περισσότερα