Τι είναι εκείνο που φοβάσαι περισσότερο;
Δύσκολη ερώτηση και πάνω απ’ όλα επίπονη.
Λέω συχνά πως το μυαλό δε μπορεί να ζήσει με αναπάντητα ερωτήματα. Είναι αλήθεια. Όπως είναι αλήθεια και το γεγονός πως έχουμε ήδη μέσα μας όλες τις απαντήσεις.
Είτε αυτό που ψάχνουμε είναι έμπνευση είτε η λύση σε κάποιο πρόβλημα είτε μια αλλαγή στη ζωή μας, η απάντηση είναι ήδη εκεί. Το θέμα είναι τι ψάχνεις και τι έχεις το θάρρος να ρωτήσεις.
Συζητούσα πριν λίγο καιρό με μια φίλη για το διαλογισμό και της έλεγα πως μου ήταν αδύνατον να μείνω για πολλή ώρα ακίνητη. Όταν γύρισα στο σπίτι άρχισα να αναρωτιέμαι γιατί. Γιατί δεν μπορώ να κάτσω για πολλή ώρα ακίνητη στη σιωπή; Σε τι αντιστέκομαι;
Η απάντηση ήρθε άμεσα και δεν ήταν ευχάριστη.
Στη σιωπή ακούς τον εαυτό σου.
Ακούς όλα εκείνα που φροντίζεις επιμελώς να μην ακούς, τα αποκρύπτεις, τα καταπιέζεις, τα αρνείσαι. Δεν είναι ευχάριστη η σιωπή˙ ειδικά όταν αποφασίζεις να κάνεις δύσκολες ερωτήσεις. Δεν ξέρεις ποτέ τι θα αναδυθεί, με τι ένταση και πόσο θα κρατήσει.
Στη σιωπή το σώμα βρίσκει την ευκαιρία να αισθανθεί και αυτά που αισθάνεται δεν είναι πάντα ευχάριστα. Ο θόρυβος εξυπηρετεί ένα σκοπό: καλύπτει όσα αρνείται το μυαλό να αντιμετωπίσει.
Μόνο που νους και σώμα είναι ένα και ό,τι το ένα δεν τολμά, το άλλο αποθηκεύει.
Το μυαλό μας είναι ο πιο εξελιγμένος «υπολογιστής» του κόσμου, συγχρόνως, όμως, ξέρει να στήνει τις καλύτερες παγίδες και έχει τις καλύτερες άμυνες. Αν δεν ακούει θόρυβο, τον δημιουργεί, για να μην αναγκαστεί να ακούσει όσα δε θέλει.
Λέμε -και λέω- διαρκώς πως πρέπει να «αντιμετωπίζουμε τους φόβους μας». Μέχρι πρότινος όμως αυτή η φράση ήταν για μένα κενά λόγια. Την πίστευα και την αντιλαμβανόμουν σε νοητικό επίπεδο, αλλά δεν αισθανόμουν την πραγματική της σημασία.
Τι σημαίνει «αντιμετωπίζω» τους φόβους μου;
Πώς τους αντιμετωπίζω; Τους πηγαίνω κόντρα; Προσπαθώ να τους καταπιέσω και να κάνω πεισματικά όσα φοβάμαι; Συζητάω γι’ αυτούς;
Τελικά, η απάντηση ήρθε μέσα στη σιωπή. Αναδύθηκε με απίστευτη ορμή και δεν πρόλαβα καν να καταλάβω από πού ήρθε.
Οι περισσότεροι από εμάς ζούμε στο μυαλό μας και όχι στο σώμα μας. Δεν επιτρέπουμε στην καρδιά και το σώμα μας να αισθανθούν. Μόνο που το μυαλό φροντίζει να εκλογικεύει, να δικαιολογεί και να αποφεύγει. Δεν αφήνει περιθώρια για συναισθηματισμούς, γιατί νομίζει πως έτσι προστατεύει τον εαυτό του. Προβάλει σε άλλους τα στραβά του, βρίσκει τρόπους να καταπιέσει οτιδήποτε μπορεί να προκαλέσει πόνο.
Όσο όμως αντιστεκόμαστε από φόβο στον οποιονδήποτε πόνο, πιανόμαστε από πάνω του με νύχια και με δόντια και επιτρέπουμε σε ό,τι τον εκπροσωπεί να υπάρξει στις ζωές μας.
Η πραγματικότητα που βιώνουμε είναι ένας αντικατοπτρισμός όσων κουβαλάμε στην ψυχή μας.
Αν δε μπορείς να αντιληφθείς την αλήθεια σε αυτό που λέω, ξεκίνα να κάθεσαι στη σιωπή και να κάνεις ερωτήσεις.
Ο μόνος τρόπος να «αντιμετωπίσεις τους φόβους σου» είναι πριν από όλα να αναγνωρίσεις την ύπαρξή τους και να τους αποδεχτείς. Είναι αδύνατον να αποδεχτείς κάτι που δεν παραδέχεσαι πως υπάρχει.
Το σώμα είναι απίστευτα σοφό κι έχει πάντα απαντήσεις.
Παράλληλα είναι απίστευτα ανθεκτικό. Μέχρι ένα σημείο. Μπορεί να αποθηκεύσει τα πάντα, αλλά με τι κόστος;
Ό,τι το μυαλό αποκλύει, το σώμα αναγκάζεται να αποθηκεύσει κάπου. Ό,τι δεν εκτονώνεται μένει εκεί, λιμνάζει και αρχίσει να ζέχνει και να αρρωσταίνει, όπως κάνει και στη φύση το λιμνάζον νερό.
Ο φόβος είναι συναίσθημα και όχι κάποια νοητική διεργασία. Δε μπορείς να τον αντιμετωπίσεις σε λογικό και λεκτικό επίπεδο. Για την ακρίβεια, δεν μπορείς καν να τον αντιμετωπίσεις.
Δεν υπάρχει αυτό που λέμε «αντιμετωπίζω τους φόβους μου». Το μόνο που μπορείς να κάνεις στην πραγματικότητα είναι το να επιτρέψεις στο σώμα σου και στην καρδιά σου να τους αισθανθούν. Να αφήσεις ελεύθερο εκείνο που φοβάσαι να εκτονωθεί, όσο επίπονο κι αν είναι.
Όσο κρατιόμαστε από τους φόβους μας αντιστεκόμενοι, μένουμε πίσω σε μια ζωή που δε θέλουμε να ζούμε.
Όλα τα συναισθήματα κάποιον σκοπό εξυπηρετούν.
Εκείνος του φόβου είναι να σε κρατά ασφαλή, να μην αφήνει τίποτα να σε πληγώσει. Αυτό, όμως, σημαίνει πως εγκλωβίζεσαι σε μια πραγματικότητα που πιθανόν να μη θέλεις να ζήσεις.
Ένα μυαλό που φοβάται δεν μπορεί να δει τι θα κερδίσει αν αφήσει πίσω αυτό που έχει ήδη. Βλέπει μόνο τι θα χάσει.
Εκείνα που κερδίζεις, όμως, με κάθε βήμα προς τα εμπρός, μπορεί να ξεπερνούν κατά πολύ τη φαντασία σου. Κι εκείνα που έχεις ήδη και με τόση επιμονή προστατεύεις, μπορεί να μοιάζουν μηδαμινά μπροστά σε εκείνα που πραγματικά αξίζεις.
Εσύ τι έχεις να χάσεις για να κερδίσεις;
Θα χαρώ να διαβάσω την απάντησή σου στα σχόλια.
Σ’ ευχαριστώ που είσαι εδώ!
Φύλλις
Υ.Γ.: Αν το παραπάνω άρθρο σε βοήθησε, έχω δύο πράγματα να σου ζητήσω. Το πρώτο είναι να το μοιραστείς με κάποιον που αγαπάς, γιατί ίσως έτσι μπορέσουμε να βοηθήσουμε μαζί ακόμα περισσότερους ανθρώπους. Το δεύτερο είναι να γραφτείς παρακάτω στο newsletter για ακόμη περισσότερη θετική ενέργεια ( αν δεν έχεις γραφτεί ακόμα ).
