Προσωπική ανάπτυξη
προσωπική ανάπτυξη
Η αρχή…
Άγχος.
Λέξη γεμάτη. Επικίνδυνη.
Άγχος.
Ήταν μια πολύ έντονη περίοδος στη ζωή μου. Τώρα που το σκέφτομαι εκ των υστέρων, ήταν μια περίοδος όπως όλες.
Αυτό ήταν το δικό μου pattern. Δούλευα σαν να μην υπήρχε αύριο. Δούλευα εμμονικά για να αποφύγω την ησυχία, το διάλειμμα, τις ίδιες μου τις σκέψεις. Δούλευα για να αποφύγω τη ζωή.
Δούλευα για να αποφύγω όλα όσα έλειπαν από τη ζωή μου όταν δε δούλευα.
Η δουλειά ήταν το καταφύγιό μου.
Κυκλοφορούσαμε το νέο μας προϊόν, στο οποίο είχαμε αφιερώσει πολλή ενέργεια, πολύ χρόνο, πολύ από όλα. Παραπάνω απ’ ότι θα έπρεπε, ίσως.
Δουλεύαμε σαν τρελοί, με ελάχιστες ώρες ύπνου. Σαν να μην υπήρχε τίποτα άλλο εκείνο το διάστημα.
Παράλληλα είχα κανονισμένη μια ομιλία και στο καπάκι μια συνέντευξη.
Το μυαλό μου στην κυριολεξία δεν είχε άλλο capacity για να σκεφτώ καθαρά ή να φροντίσω κάπως τον εαυτό μου. Ήταν όλα θολά, έτρεχαν με ασύλληπτη ταχύτητα κι εγώ έτρεχα από πίσω να τα προλάβω, πανικόβλητη και με την αίσθηση ότι ήμουν μονίμως αργοπορημένη.
Τότε συνέβη.
Χτύπησε το τηλέφωνο.
Δεν το έμαθες; Η Εύα έφυγε από κοντά μας.
Σιωπή.
Ένιωσα να σκίζεται η καρδιά μου. Να γίνεται χίλια κομμάτια.
Δεν ήξερα τι να κάνω. Δάκρυα κυλούσαν. Ο λαιμός μου έκαιγε.
Πίστευα ότι υπήρχε χρόνος. Έτσι νόμιζα.
Το ίδιο βράδυ είχαμε ένα τελευταίο live. Την επόμενη μέρα ήταν η ομιλία. Έπρεπε να είμαι παρούσα σε όλα σαν να μη συνέβαινε τίποτα.
Συνέβαινε, όμως. Και αυτό το «έπρεπε» θα με στοιχειώνει πάντα.
Τα κατάφερα. Κανείς δεν κατάλαβε τίποτα. Η ψυχούλα μου όμως ξέρει πώς άντεξα.
Όταν πια τα πράγματα ηρέμησαν και μπόρεσα να συνειδητοποιήσω τι είχε συμβεί, υπήρχε μόνο μια σκέψη που επαναλαμβανόταν διαρκώς στο μυαλό μου:
Υπάρχει καλύτερος τρόπος και θα τον βρω.
Αυτή η σκέψη δεν με άφησε ποτέ. Με οδήγησε σε ό,τι κάνω σήμερα, στον τρόπο που σκέφτομαι, στις επιλογές που κάνω.
Και πιστεύω ότι αν διαβάζεις αυτό τώρα, κάτι παρόμοιο συμβαίνει και μέσα σου. Ίσως όχι τόσο δραματικά. Ίσως πιο σιωπηλά.
Αλλά υπάρχει μια σκέψη που επαναλαμβάνεται – «κάτι πρέπει να αλλάξει.»
Και ταυτόχρονα μια φωνή που λέει «ναι, αλλά πού πας;»
Δεν σου λείπει η γνώση – αυτό το ξέρεις ήδη.
Έχεις διαβάσει βιβλία. Έχεις ακούσει podcasts. Έχεις γράψει στόχους σε τετράδια που τώρα κάθονται κάπου σε ένα συρτάρι. Έχεις ξεκινήσει πράγματα με ενθουσιασμό – και τα έχεις αφήσει με ενοχή.
Αυτό που σε σταματάει δεν είναι η πληροφορία. Είναι κάτι πιο βαθύ.
Ίσως είναι η φωνή που λέει «θα τα παρατήσεις πάλι» – ακόμα κι όταν τη στιγμή που ξεκινάς κάτι νιώθεις ότι αυτή τη φορά θα είναι αλλιώς.
Ίσως είναι η αίσθηση ότι ο χρόνος σου δεν φτάνει ποτέ. Αλλά αν κοιτάξεις πιο βαθιά, δεν λείπει ο χρόνος – λείπει η εσωτερική άδεια για να τον πάρεις. Να βάλεις τον εαυτό σου στο πρόγραμμα, χωρίς ενοχές.
Ίσως είναι η σκέψη «αυτό μάλλον είναι για κάποιον πιο σοβαρό, πιο οργανωμένο – κάποιον άλλο.»
Ή ίσως είναι κάτι ακόμα πιο απλό: ότι κάθε φορά που σκέφτεσαι να επενδύσεις στον εαυτό σου, αναρωτιέσαι αν θα αξιοποιήσεις πράγματι αυτό που αγοράζεις – ή αν θα γίνει ακόμα ένα στοιχείο στην αφήγηση του «δεν τα καταφέρνω ποτέ».
Ξέρω πώς είναι. Γιατί τα βλέπω. Κάθε μέρα.
Βλέπω ανθρώπους που σημειώνουν πρόοδο αλλά τη μετρούν πάντα ως ανεπαρκή. Που ζητούν συγγνώμη ακόμα κι όταν κάνουν κάτι σωστό. Που ξέρουν ακριβώς τι πρέπει να κάνουν, αλλά κάτι μέσα τους δεν τις αφήνει.
Αυτό δεν είναι αδυναμία. Είναι μοτίβα – μοτίβα που σου τα έμαθαν. Όμως ό,τι έχεις μάθει, μπορείς να το ξεμάθεις.
Πιστεύω ότι η αναβλητικότητα δεν είναι τεμπελιά – είναι αυτοπροστασία. Είναι ο τρόπος που ο εγκέφαλός σου προσπαθεί να σε κρατήσει ασφαλή, ακόμα κι όταν «ασφάλεια» σημαίνει στασιμότητα.
Πιστεύω ότι η ασυνέπεια δεν σε κάνει αποτυχημένη – σε κάνει άνθρωπο. Η διαφορά δεν είναι ανάμεσα σε αυτούς που δεν πέφτουν και αυτούς που πέφτουν. Είναι ανάμεσα σε αυτούς που ξανασηκώνονται χωρίς να χρωστούν εξηγήσεις, και εκείνους που εγκαταλείπουν τον εαυτό τους κάθε φορά που σκοντάφτουν.
Πιστεύω ότι η φροντίδα του εαυτού σου δεν είναι εγωισμός – είναι η πρώτη σωστή απόφαση. Τα 20 λεπτά που δίνεις στον εαυτό σου δεν αφαιρούνται από τους άλλους. Προστίθενται στη δύναμή σου.
Πιστεύω ότι αυτογνωσία δεν σημαίνει να ανακαλύψεις ποια είσαι. Σημαίνει να αποφασίσεις ποια θέλεις να γίνεις – και να γίνεις αυτό το άτομο.
Πιστεύω ότι δεν χρειάζεσαι περισσότερη πληροφορία. Χρειάζεσαι εφαρμογή. Μέσα σε σχέση εμπιστοσύνης. Με ανθρώπους που καταλαβαίνουν – γιατί περνούν το ίδιο πράγμα.
Και πιστεύω ότι η αλλαγή δεν χρειάζεται δραματικές κινήσεις. Χρειάζεται μικρά βήματα. Ένα μικρό βήμα σήμερα είναι πάντα καλύτερο από ένα τέλειο σχέδιο «από Δευτέρα».
Λέγομαι Φύλλις Γαβριηλίδου.
Ξεκίνησα ως Φιλόλογος Γερμανικής Γλώσσας ΑΠΘ και ως εκπαιδεύτρια ξένων γλωσσών. Δούλεψα για χρόνια με παιδιά και ενήλικες, σε τάξεις και σε αίθουσες εξετάσεων. Κι ανακάλυψα ότι αυτό που ψάχνουμε δεν είναι πληροφορία – είναι ο τρόπος που σκεφτόμαστε πάνω στο πώς σκεφτόμαστε.
Αυτό ονομάζεται meta-cognition. Η ικανότητα να παρατηρούμε τη δική μας σκέψη – τα μοτίβα της, τις παγίδες της, τις δυνατότητές της. Θεωρείται μία από τις πιο κρίσιμες δεξιότητες για τον σύγχρονο άνθρωπο, και είναι ο πυρήνας αυτού που κάνω σήμερα.
Δημιούργησα ένα από τα κορυφαία ελληνόφωνα podcasts προσωπικής ανάπτυξης – πάνω από 1.3 εκατομμύρια downloads. Έγραψα βιβλία. Μίλησα σε TEDx. Δημιούργησα το Growth Academy – μια online κοινότητα μάθησης, εφαρμογής και ανάπτυξης. Εκπαιδεύτηκα στον Νευρογλωσσικό Προγραμματισμό (NLP) με πιστοποίηση από τον διεθνή οργανισμό ANLP.
Αλλά αυτό που πραγματικά μετράει δεν είναι τα νούμερα ή οι τίτλοι.
Είναι το ότι ξεπέρασα τις δικές μου διατροφικές διαταραχές. Τους δικούς μου φόβους. Τα δικά μου μοτίβα αναβλητικότητας και αυτοσαμποτάζ. Τη δική μου φωνή που έλεγε «πού πας;» κάθε φορά που δοκίμαζα κάτι καινούριο.
Δεν σου μιλάω θεωρητικά. Σου μιλάω από εμπειρία. Και αυτή η εμπειρία – τόσο η δική μου όσο και αυτή εκατοντάδων ανθρώπων που έχω δουλέψει μαζί τους – είναι αυτό που κάνει τη διαφορά.
Δεν υπόσχομαι ότι θα γίνεις «η καλύτερη εκδοχή του εαυτού σου» μέσα σε ένα μήνα. Αυτό είναι marketing, όχι πραγματικότητα.
Υπόσχομαι κάτι πιο αληθινό:
Ότι εδώ θα βρεις τον χώρο να ξεκινήσεις – ξανά, αν χρειαστεί – χωρίς την πίεση του να είσαι κάτι που δεν είσαι ακόμη.
Ότι εδώ θα βρεις ανθρώπους που καταλαβαίνουν, γιατί βρίσκονται στο ίδιο ταξίδι.
Ότι εδώ θα πάψεις σιγά-σιγά να αναρωτιέσαι «γιατί δεν τα καταφέρνω;» και θα αρχίσεις να ρωτάς «τι μπορώ να κάνω σήμερα;»
Και ότι κάθε μικρό βήμα μετράει. Ακόμα κι αυτό που κάνεις τώρα – το να διαβάζεις αυτές τις λέξεις.
Υπάρχει καλύτερος τρόπος. Πάντα υπάρχει.
Πάμε να βρούμε τον δικό σου.
Υπάρχουν διάφοροι τρόποι για να ξεκινήσεις. Το ποιος σου ταιριάζει εξαρτάται από εσένα και το πού βρίσκεσαι τώρα.
Κοινότητα & αυτόνομη ανάπτυξη
Ένας χώρος με δομή, εργαλεία και ανθρώπους που καταλαβαίνουν. Χωρίς πίεση. Με υποστήριξη.
Ατομική συνεργασία
Αν χρειάζεσαι κάποιον που θα εστιάσει αποκλειστικά σε σένα – στα δικά σου μοτίβα, τα δικά σου εμπόδια, το δικό σου επόμενο βήμα.
Newsletter
Κάθε εβδομάδα, μια σκέψη που αξίζει τον χρόνο σου. Χωρίς spam, χωρίς πίεση.