Growth Academy
Η Ακαδημία μου. Ο χώρος όπου δουλεύουμε μαζί.
Σε βλέπω.
Σε βλέπω να ακούς podcasts στο δρόμο για τη δουλειά. Να υπογραμμίζεις βιβλία. Να γράφεις στόχους σε τετράδια που μετά κλείνεις. Να ξεκινάς πράγματα με ενθουσιασμό – και να σταματάς χωρίς να καταλαβαίνεις γιατί.
Σε βλέπω να ξέρεις ακριβώς τι πρέπει να αλλάξεις. Και να μένεις ακίνητη.
Δεν σου λείπει η γνώση. Αν ήταν θέμα γνώσης, θα το είχες λύσει εδώ και καιρό. Κι εσύ το ξέρεις αυτό.
Αυτό που σε σταματάει δεν είναι πληροφορία. Είναι μια φωνή. Αυτή που λέει «ξεκίνησες πάλι, αλλά πόσο θα κρατήσει αυτή τη φορά;» Αυτή που σε κάνει να ζητάς συγγνώμη ακόμα κι όταν κάνεις κάτι σωστό. Αυτή που σου λέει ότι οι άλλοι τα καταφέρνουν – αλλά εσύ, κάπως, δεν είσαι φτιαγμένη γι’ αυτό.
Αυτή η φωνή δεν λέει αλήθεια. Αλλά επαναλαμβάνεται τόσον καιρό, που έχεις αρχίσει να τη μπερδεύεις με τη δική σου.
Ξέρω τι σου συμβαίνει, γιατί το βλέπω κάθε μέρα στη δουλειά μου.
Άνθρωποι που τρέχουν ανάμεσα σε δουλειά, σπίτι, ευθύνες – και βάζουν τον εαυτό τους πάντα τελευταίο. Που λένε «δεν μου φτάνει ο χρόνος», αλλά αν τους ρωτήσεις πιο βαθιά, εννοούν «δεν μπορώ να δικαιολογήσω χρόνο για μένα.»
Άνθρωποι που βλέπουν τον χρόνο να περνάει σε σκρολάρισμα και Netflix – και νιώθουν τύψεις. Που ξέρουν ότι η αναβλητικότητά τους δεν είναι τεμπελιά. Αλλά δεν ξέρουν τι είναι.
Άνθρωποι που έχουν ήδη καταλάβει ότι το πρόβλημα δεν είναι πρακτικό – είναι εσωτερικό. Που δεν ψάχνουν ακόμα μια λίστα. Ψάχνουν κάποιον που βλέπει αυτό που βλέπουν κι εκείνοι.
Αν αναγνωρίζεις τον εαυτό σου σε κάτι απ’ αυτά, δεν τα διαβάζεις τυχαία.
Γι’ αυτό δημιούργησα αυτόν τον χώρο.
Τα τελευταία δέκα χρόνια δουλεύω πάνω σε ένα ερώτημα: γιατί ξέρουμε τι πρέπει να κάνουμε και δεν το κάνουμε; Ως coach, ως δημιουργός περιεχομένου, ως άνθρωπος που πέρασε ακριβώς αυτό.
Πήρα αυτά που λειτουργούν – αυτά που βλέπω ξανά και ξανά, σε εκατοντάδες ανθρώπους, ότι κάνουν πραγματική διαφορά – και τα έβαλα σε μια δομή. Courses, εργαλεία, ασκήσεις, μια κοινότητα. Σχεδιασμένα με βάση αυτά που πραγματικά δουλεύουν, όχι αυτά που ακούγονται εντυπωσιακά.
Το Growth Academy δεν είναι μια πλατφόρμα με courses. Είναι η δουλειά που έχω κάνει εγώ – για σένα. Για να βρίσκεις τα βήματα αντί να ψάχνεις στα τυφλά.
Δεν χρειάζεται να ξέρεις από πού να αρχίσεις. Αυτό είναι δική μου δουλειά. Εσύ χρειάζεται μόνο να αποφασίσεις ότι αυτή τη φορά δεν θα το κάνεις μόνη.
Πώς μοιάζει στην πράξη.
Ανοίγεις Δευτέρα πρωί. Βρίσκεις μια μικρή άσκηση – 10 λεπτά, όχι παραπάνω. Μπορεί να είναι μια ερώτηση journaling. Μπορεί ένα micro-action. Κάνεις αυτό και μόνο αυτό.
Κατά τη διάρκεια της εβδομάδας, ίσως μοιραστείς κάτι στην κοινότητα. Ίσως απλά διαβάσεις τι έγραψαν οι άλλοι. Κανείς δεν σε ρωτάει «γιατί δεν συμμετείχες.» Εδώ δεν χρωστάς εξηγήσεις.
Κάθε μήνας έχει έναν άξονα – ένα θέμα που δουλεύουμε σε βάθος. Αναβλητικότητα. Εσωτερικός κριτής. Συνήθειες. Όρια. Ενέργεια. Όχι όλα μαζί, όχι επιφανειακά. Ένα πράγμα τη φορά, μέχρι να δεις κάτι να αλλάζει.
Σκέψου τι σημαίνει αυτό σε έναν χρόνο. Δεν θα έχεις απλώς διαβάσει για έξι πράγματα. Θα τα έχεις δουλέψει.
Αν χάσεις μια εβδομάδα, ξαναμπαίνεις χωρίς να έχεις «χάσει» κάτι. Η δομή είναι εδώ ακριβώς γι’ αυτό – για να σε ενδυαναμώνει όταν σταματάς, αντί να σε τιμωρεί.
Η Χριστίνα ήταν σκεπτική πριν μπει. Είχε δοκιμάσει άλλα προγράμματα – κάθε φορά ξεκινούσε με ενθουσιασμό και σε λίγο βρισκόταν ξανά στο σημείο μηδέν. Μου είπε: «Αυτό που με κράτησε εδώ είναι ότι κανείς δεν σε πιέζει να γίνεις κάτι άλλο από αυτό που είσαι ήδη.»
Η Ιωάννα είχε αρχίσει να νιώθει «μπουκωμένη» με πληροφορία και να παραιτείται. Μου έγραψε ότι από τότε που μπήκε, μπόρεσε να ξεκαθαρίσει τα πράγματα στο μυαλό της – «και να προχωρήσω με πιο σίγουρα και συνειδητά βήματα.»
Η Μαρία μου έστειλε μήνυμα δύο μήνες μετά: «Δεν άλλαξα ζωή. Αλλά σταμάτησα να νιώθω μόνη και ότι δεν μπορώ να αλλάξω.»
Αυτά δεν είναι δραματικές μεταμορφώσεις. Είναι κάτι πιο αληθινό: γυναίκες που σταμάτησαν να πολεμούν τον εαυτό τους – και άρχισαν να δουλεύουν μαζί του.
Αν τώρα σκέφτεσαι ότι “έχω ήδη αγοράσει courses που δεν τελείωσα” – αυτό δεν σε αποκλείει. Είναι ακριβώς η αφορμή. Εδώ δεν προσθέτεις άλλη πληροφορία στον σωρό. Δουλεύεις με αυτό που έχεις ήδη – και βλέπεις επιτέλους γιατί σταματάς.
