Φεύγεις κι εσύ μακριά από εκείνα που αγαπάς, για να κάνεις άλλα που τελικά είναι λιγότερο σημαντικά;
Έχω “αιώνες” να γράψω για το blog κι ας μου είναι τόσο εύκολο να γράφω.
Γράφω κάθε μέρα, για διάφορους λόγους και γράφω πολύ, αλλά όχι για εκεί που πραγματικά βρίσκεται η καρδιά μου.
Γιατί;
Μαθαίνω σε άλλους να κάνουν διαχείριση χρόνου και εγώ τόσον καιρό κάνω διαχείριση χρόνου για να μπορώ να δουλεύω περισσότερο.
Το νόημα όμως δεν είναι το να έχω απλά χρόνο για μένα και εκείνους που αγαπάω;
Πήρα χθες ένα πολύ σημαντικό μάθημα, εκείνο της υπομονής, και χρειάστηκαν τόσα χρόνια για να το πάρω.
Όταν έχεις κάνει το κομμάτι εκείνο που σου αναλογεί, χαλάρωσε και απόλαυσε τη διαδρομή. Δεν είναι απαραίτητο να τρέχεις διαρκώς σα να σε κυνηγάνε.
Η ευτυχία δεν είναι μόνο σε όσα κάνεις, αλλά και στο ποιους έχεις γύρω σου και πόσο πολύ μπορείς να αγαπήσεις και να φροντίσεις τον εαυτό σου.
Όσα τικ κι αν κάνω στη λίστα μου, δε θα έχω ποτέ εκείνο το κύμα από ενδορφίνες που θα μου χαρίσουν ένα χαμόγελο και μια ζεστή αγκαλιά.
Ό,τι άλλο κι αν κάνω, δε θα μου δώσει τη χαρά που θα πάρω από ένα ταξίδι και όσα θα έχω ανακαλύψει στο τέλος του.
Είναι μεγάλο μάθημα για μένα εκείνο της υπομονής. Τόσο που το έχω κάνει τατουάζ για να το βλέπω κάθε μέρα.
Το πραγματικό μάθημα όμως ήρθε σχεδόν δυο χρόνια αφού στέγνωσε στο δέρμα μου το μελάνι και τώρα το έχω σαν τατουάζ μες στην ψυχή μου.
Ένα παράδειγμα είναι εκείνο της δουλειάς και εκεί όλα καταλήγουν σε ένα ερώτημα:
Ζεις για να δουλεύεις ή δουλεύεις για να ζεις;
Απλό ερώτημα, απλή και η απόφαση, έχει τη δύναμη όμως να καθορίσει όλη τη ζωή σου.
Αν το παραπάνω άρθρο σε βοήθησε, έχω δύο πράγματα να σου ζητήσω. Το πρώτο είναι να το μοιραστείς με κάποιον που αγαπάς, γιατί ίσως έτσι μπορέσουμε να βοηθήσουμε μαζί ακόμα περισσότερους ανθρώπους. Το δεύτερο είναι να γραφτείς παρακάτω newsletter της σελίδας για ακόμη περισσότερη θετική ενέργεια ( αν δεν έχεις γραφτεί ακόμα 🙂 ).
Σ’ ευχαριστώ που είσαι εδώ!
Φύλλις
