Listen to Stitcher



Το ξέρεις πια καλά, τερατίνι… Είμαι βιβλιοφάγος. Δεν είναι όμως αυτή η πραγματική μου υπερδύναμη. Θα σου αποκαλύψω ευθύς αμέσως ποια είναι και μετά θα σου πω το μυστικό μου. Βλέπεις, σήμερα πλησίασα το πληκτρολόγιό μου με αποκαλυπτικές διαθέσεις και δεν θα κάνω πίσω.
Η πραγματική μου υπερδύναμη, λοιπόν, είναι το γεγονός πως εκείνα που διαβάζω και θεωρώ χρήσιμα μπορώ και τα μετουσιώνω άμεσα σε πράξη. Έτσι έχω καταφέρει με τον καιρό να καλλιεργήσω πολλές δεξιότητες που δεν είχα, μήτε και φανταζόμουν ποτέ πως θα είχα.
Δε σ’αδικώ που απορείς, αλλά σύντομα θα μάθεις πώς μπορείς να το κάνεις κι εσύ με μεγάλη ευκολία. Το μυστικό μου, βλέπεις, είναι κάτι που όλοι κάνουμε καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής μας, μα δε γνωρίζουμε πως είναι υπερδύναμη και προσπαθούμε να το αποφύγουμε σαν το διάολο το λιβάνι.
Ξεκινώ αντίθετα από εκείνα που προτείνει κάθε blogger που σέβεται τον εαυτό του και θα προχωρήσω απευθείας στη μεγάλη μου αποκάλυψη… Το μυστικό είναι ότι έχω καλλιεργήσει πάνω απ’όλα τη δεξιότητα να κάνω λάθη. Ναι, καλά διάβασες. Μάλιστα, όχι απλά έχω μάθει πώς να κάνω λάθη, αλλά πλέον επιδιώκω να τα κάνω και χαίρομαι πάρα πολύ όταν τα καταφέρνω.
Ξέρω τι σκέφτεσαι… Ότι παραλογίζομαι και πως αυτά που λέω είναι ασυναρτησίες. Συνέχισε όμως το διάβασμα σαν καλό τερατίνι και οι ασυναρτησίες μου σύντομα θα βγάλουν νόημα.
Τρία βιβλία θα αναφέρω στο παρόν και είναι και τα τρία εξαιρετικά. Πιστεύω πως θα έπρεπε να τα διαβάσουν όλοι. Αφού όμως αυτό είναι τουλάχιστον ουτοπικό, θα φροντίσω να σου δώσω εδώ τα κεντρικά τους σημεία και ελπίζω πως θα τα κάνεις δικά σου και να αρχίσεις να τη βλέπεις αλλιώς.

The Element: Ken Robinson
Mindset: Carol Dweck
The Talent Code: Daniel Coyle

Το πρώτο βιβλίο θέλει να μας πει πως όλοι έχουμε ταλέντα και ικανότητες και πως το μόνο που χρειάζεται είναι να εντοπίσουμε εκείνα που αγαπάμε να κάνουμε – γιατί αυτά είναι κι εκείνα που θα μας καθοδηγήσουν – κι έπειτα να αρχίσουμε να τα καλλιεργούμε, μέσα στο πλαίσιο που τους αρμόζει για να εκδηλωθούν σε όλο τους το μεγαλείο.
Το δεύτερο μας μαθαίνει πως τίποτα δεν είναι δεδομένο σε αυτόν τον κόσμο και πως αυτό ισχύει ακόμα και για τη νοημοσύνη μας και όλες μας τις δεξιότητες. Το μόνο πρόβλημα είναι ο ίδιος μας ο εαυτός, όταν εγκλωβίζεται μέσα σε ρόλους και πεποιθήσεις και καταλήγει έτσι να περιορίζεται. Αυτό σημαίνει για παράδειγμα πως αν κάποιος έχει μάθει πως είναι έξυπνος, είναι πολύ πιθανό να αποφεύγει να κάνει πράγματα πιο δύσκολα από εκείνα που μπορεί, καθώς φοβάται την αποτυχία και την έκθεση που προκύπτει από αυτήν, γιατί ενδεχομένως δεν θα καταφέρει να ανταπεξέλθει στις προσδοκίες. Αντιθέτως, κάποιος που έχει μάθει πως με προσπάθεια μπορεί να καταφέρει τα πάντα, τελικά καταφέρνει να γίνεται διαρκώς πιο ευφυής και πιο ικανός, ακόμα κι αν δεν είχε κάποιο τεκμηριωμένο ταλέντο εξ αρχής.
Το τρίτο βιβλίο τώρα, έρχεται να συνδέσει όλα τα παραπάνω με την εξής θέση, που γνωρίζουμε ενστικτωδώς, αλλά τείνουμε να ξεχνάμε μεγαλώνοντας: πως δε γεννιέται κανείς στην πραγματικότητα με ατόφιο ταλέντο, αλλά με κλίσεις προς μια συγκεκριμένη κατεύθυνση και πως το ταλέντο προκύπτει στην πραγματικότητα από την καλλιέργεια της εκάστοτε ικανότητας. Δε θα σε κουράσω με στατιστικές και αναλύσεις. Θέλω να κρατήσεις μόνο την ουσία και, αν το θέλεις, να διαβάσεις τα βιβλία και να μου στείλεις ένα μηνυματάκι για να το συζητήσουμε.
Το σημαντικότερο όλων όσων αναφέρει ο συγγραφέας, όμως, είναι ο τρόπος που καλλιεργείται ένα ταλέντο, μια δεξιότητα, ή ό,τι άλλο θέλει κανείς να καλλιεργήσει και αυτός δεν είναι άλλος από το να κάνει λάθη, να τα παρατηρεί και να βελτιώνεται μέσα από αυτά.
Τι πιο εύκολο λοιπόν, καλό μου τερατίνι, από το να ξεπεράσεις τη ριμάδα την προκατάληψη που σου έχει μείνει από το σχολείο, όπου σε μάθανε πως τα λάθη είναι κακό πράγμα και να αρχίσεις να δημιουργείς από την αρχή τον εαυτό σου; Λέω εγώ τώρα… Στόχος θα πρέπει να είναι να αναζητάς προβλήματα, όχι λύσεις, έτσι ώστε να σου δίνεται η ευκαιρία να μαθαίνεις αποτυγχάνοντας πώς να τα λύσεις.
Ξέρω, ίσως σου υπερφόρτωσα το σύστημα. Έτσι είναι όμως, και είμαι ζωντανό παράδειγμα, έως και πειραματόζωο προς όφελος της ανθρωπότητας… (Ξέρω τι σκέφτεσαι, αλλά, παραδέξου το, σ’αρέσει που γράφω τέτοια σαχλά.)
Λοιπόν! Πόσα λάθη έκανες σήμερα; Ξεκίνα να μετράς και θα κρατήσω σκορ! 😉

Θα σου πω όμως και μερικά πράγματα για την ίδια την αποτυχία και τι πιστεύω για αυτήν. Πρώτα απ’όλα θα πρέπει να συνειδητοποιήσεις από πού προκύπτει αυτός ο φόβος. Θα σου θυμήσω πως όταν ήσουν παιδί δε φοβόσουν μην αποτύχεις, αλλά έκανες εκείνο που ήταν να κάνεις και προχωρούσες παρακάτω ή επέμενες, ανάλογα με το τι είχες καταφέρει.Τώρα γιατί σταματάς;
Δυστυχώς ή ευτυχώς, δε μεγαλώνουμε ολόκληροι. Μεγαλώνει μόνο ένα κομμάτι μας και ένα άλλο παραμένει πάντα παιδί. Έχουμε δηλαδή τουλάχιστον δύο εαυτούς για να πορευόμαστε. (Λέω τουλάχιστον γιατί προσωπικά έχω τρεις και απολαμβάνω τους διαλόγους τους. ☺ )
Ο ενήλικος εαυτός είναι εκείνος που φοβάται επειδή έτσι του έμαθαν. Έχει συνδέσει την αποτυχία με τόσες απογοητεύσεις που δεν τολμά να κουνηθεί. Μέσα από την εκπαίδευσή του του πέρασαν το μήνυμα πως τα λάθη πρέπει να αποφεύγονται πάση θυσία και πως θα πρέπει να είναι κάπως για να ανήκει. Έτσι, οι απαιτήσεις του κοινωνικού περίγυρου γαλούχησαν και τις ίδιες τις απαιτήσεις που έχει από τον εαυτό του και τον οδήγησαν στο να αρνείται πεισματικά να κάνει οτιδήποτε που θα τον έκανε να ξεχωρίσει από το σύνολο, μην τυχόν και τον περιγελάσουν ή τον απαξιώσουν. Αυτό όμως ισοδυναμεί με παραίτηση. Παραίτηση από τον άλλο εαυτό, το παιδί. Ουαί και αλίμονό σου, όμως, αν τα βάλεις με εκείνο το παιδί μέσα σου… Θα κάνει ό,τι περνά από το χέρι του για να το ακούσεις και πιστεύω πως οι νευρώσεις και οι διαταραχές που δίνουν και παίρνουν τη σήμερον ημέρα έχουν άμεση σχέση με αυτό. Γενικά, μην τα βάζεις με παιδιά, θα χάσεις σίγουρα…
Ας μιλήσουμε τώρα γα τα λάθη που είναι τόσο παρεξηγημένα. Δε θα σου πω για τη Μυελίνη που υπάρχει στα κύτταρά μας, ούτε για τη νευροβιολογική φύση των συνάψεων που δημιουργούνται διαρκώς με καθετί που κάνουμε. Να πας να διαβάσεις για αυτά στα σοφά βιβλία που σου είπα. Θα πω όμως, πως κάθε λάθος που κάνεις συνειδητά, το παρατηρείς και μαθαίνεις από αυτό, ενισχύει μέσα σου την εκάστοτε δεξιότητα που θέλεις να καλλιεργήσεις.  Με λίγα λόγια, τα λάθη είναι το ενσωματωμένο μας σύστημα καλλιέργειας και ανάπτυξης δεξιοτήτων και είναι το σημαντικότερο πράγμα που χρειάζεται ο εγκέφαλος, αλλά και το σώμα, για να μάθει κάτι καινούριο και να μετατραπεί σε αυθεντία, όσο άτσαλα κι αν είχε ξεκινήσει.
Κάτι ακόμα που ξεχνάμε όμως, ειδικά στην εποχή που ζούμε, είναι ο Χρόνος. Βλέπεις, για να καταλήξεις να γίνεις ‟μάστορας” σε ό,τι είναι εκείνο που θέλεις, θα πρέπει να κάνεις και πολλά πολλά λάθη. Αυτά τα λάθη απαιτούν και λίγο χρόνο. Κανείς δεν είπε ποτέ πως η επιτυχία είναι εύκολο πράγμα και πως θα έρθει από τη μια μέρα στην άλλη. Μεγάλοι συγγραφείς έγιναν μεγάλοι επειδή έγραφαν συνεχώς και, πίστεψέ με, τα πρώτα τους γραπτά δεν ήταν έργα παγκόσμιας λογοτεχνίας… Μεγάλοι αθλητές ξεκίνησαν άμπαλοι και δίχως τις δεξιότητες που βλέπεις τώρα σε μεγάλα αθλητικά γεγονότα. Καταπληκτικοί μουσικοί υπήρξαν παράφωνοι ή έπαιζαν παράφωνα και δεν κατάφερναν να βγάλουν τη νότα που χρειαζόταν. You get my point. Αν όλοι αυτοί δεν είχαν αφιερώσει χρόνο και σκληρή δουλειά για να μάθουν από τα λάθη τους, ώστε να βελτιώνονται διαρκώς, τώρα δεν θα τους ξέραμε και θα παρέμεναν για πάντα στην αφάνεια.
Ένα από τα σημαντικότερα που χρειάζεσαι λοιπόν, είναι ο Χρόνος. Το άλλο είναι η καλή οργάνωση και οι στόχοι. Αυτό σημαίνει πως θα πρέπει να βάλεις έναν μεγάλο στόχο για αυτό που θέλεις να κάνεις, να δώσεις στον εαυτό σου ένα deadline και μετά να τον χωρίσεις σε μικρούς υπό- στόχους που θα οδηγούν όλοι μαζί στον τελικό. Δεν αρκεί το να ξεκινάς στα τυφλά και σίγουρα δε βοηθάει την αυτοεκτίμηση σου, καθώς δεν έχεις ξεκάθαρη εικόνα του τι κάνεις και των όσων έχεις επιτύχει.
Θα κλείσω λοιπόν με μία άσκηση και θέλω να είσαι συνεπές και υπάκουο τερατίνι…
Πάρε χαρτί και μολύβι και γράψε με λεπτομέρειες τι είναι εκείνο που θέλεις να έχεις καταφέρει στις επόμενες 100 μέρες. Μόνο το ΤΙ. Δε με νοιάζει το ΠΩΣ, αρκεί να ξέρεις τι είναι εκείνο που θέλεις να καταφέρεις και ΓΙΑΤΙ θέλεις να το κάνεις. Μάλιστα, είναι καλό να είναι κάτι έξω από τις τωρινές σου δυνατότητες. Καμιά φορά βοηθάει και λίγος παραλογισμός…(Πάντα βοηθάει, αλλά ας μην το αναλύσουμε τώρα.)
Αφού ξεκαθαρίσεις αυτό, τράβα μια γραμμή και κάνε ένα όμορφο και πολύχρωμο (αν θέλεις) brainstorming. Ξεκίνα να γράφεις ελεύθερα ό,τι ιδέα σου σκάσει στο μυαλό για το πώς μπορείς να πετύχεις αυτόν τον στόχο. Μη λογοκρίνεις τον εαυτό σου, απλά κάντο και γράψε ακόμα και πράγματα που δε βγάζουν νόημα. Δεν έχει καμία σημασία. Θα πρέπει να κάνεις όμως κάτι πολύ σημαντικό για να γίνει σωστά η διαδικασία. Βάλε χρονόμετρο και μείνε αυστηρά μέσα στο χρόνο. 10 με 15 λεπτά είναι αρκετά. Αυτό αναγκάζει το μυαλό σου να εστιάσει και να βρει λύσεις εκεί που δε φαίνεται να υπάρχουν. Αφού τελειώσει και αυτό, δες εκείνα που δημιούργησες και χώρισέ τα σε δεκαήμερα. Κάθε δεκαήμερο θα έχει το δικό του μικρό στόχο και θα αποτελείται από πράγματα που θα κάνεις κάθε μέρα από εκείνα που κατέγραψες κατά την ιδεοθύελλα (aka brainstorming). Κάθε σου μέρα από εδώ και πέρα θα περιλαμβάνει δύο με τρεις μικρούς στόχους που θα πρέπει να πετύχεις. Μπορεί να μη φαίνονται σημαντικοί αλλά, πίστεψέ με, είναι πολύ σημαντικό να είσαι συνεπής και να τους πετυχαίνεις κάθε μέρα. Επίσης, είναι σημαντικό το να καταγράφεις τη διαδικασία καθημερινά. Σε δέκα, είκοσι, τριάντα μέρες θα δεις όσα έχεις πετύχει να συσσωρεύονται και, πίστεψέ με, τίποτα δε συγκρίνεται με την αίσθηση του να συνειδητοποιείς πόσα έχεις καταφέρει. Άσε που μέχρι τότε θα έχεις πάρει φόρα και τίποτα δε θα σε σταματά…
Αν τα έκανες όλα αυτά και οργανώθηκες, σου μένει μόνο η απόφαση να ξεκινήσεις και να παραμείνεις συνεπής. Και μόνο που έφτασες ως εδώ, έχεις ήδη πίσω σου τη μισή δουλειά. Αν χρειάζεσαι κάποιον να σε εμψυχώνει, στείλε μου μήνυμα. Απαντάω πάντα και έχω κι ένα σωρό άλλα tips να σου δώσω. 😉 Ο στόχος μου είναι να είσαι και να περνάς καλά και να ξέρεις πως θυμώνω πολύ που ξέρω πως μπορείς να κάνεις πολλά περισσότερα από όσα νομίζεις, αλλά δεν τα κάνεις. Όχι μαζί σου. Θυμώνω με όλα εκείνα που σε κρατάνε πίσω. Να σου θυμίσω, όμως, πως είναι δική σου η απόφαση να τα αγνοήσεις και να γίνεις η καλύτερη εκδοχή του εαυτού σου.
Αυτά είχα να πω. Τι περιμένεις; Ξεκίνα!

Το post «Πώς να πραγματοποιήσεις όσα ονειρεύεσαι» δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στη σελίδα Φάε τη σοκολάτα σου και στο podcast Phyllisophies.


Υ.Γ.: Κάνω ό,τι περνάει από το χέρι μου για να σου έχω πάντα κάτι χρήσιμο και πρακτικό που μπορείς να πάρεις και να εφαρμόσεις άμεσα στη ζωή σου. Αν θέλεις να τα μαθαίνεις όλα πρώτος/η, άφησέ μου εδώ τα στοιχεία σου και θα φροντίσω να μπεις στην παρέα μας!

Πολύ λίγοι κάνουν κλικ εδώ...