Δεν ξέρω για εσάς, εμένα πάντως όταν μου επιβάλλουν τι θα κάνω, κόντρα σε κάτι που θέλω, ή μου απαγορεύουν κάτι το μυαλό μου προσκολλάται σ’αυτό και δεν αργεί η στιγμή που θα κάνω το αντίθετο από αυτό που «πρέπει». Αυτό άλλες φορές γίνεται από αντίδραση, άλλες από εγωισμό. Πάντα βρίσκω κάποιον τρόπο να το δικαιολογήσω. Ο κοινός παρονομαστής όμως είναι πάντα η εμμονή που θα πάθω αν υπάρχει απαγόρευση σε κάτι και νομίζω πως για τους περισσότερους από εμάς συμβαίνει το ίδιο.

Αυτός είναι και ο λόγος που οι λεγόμενες «δίαιτες» που κάνουμε για να χάσουμε βάρος δεν έχουν ουσιαστικό και μακροπρόθεσμο αποτέλεσμα. Σε κάποιες από αυτές αποκλείονται ολόκληρες ομάδες τροφών, σε άλλες γίνεται περιορισμός θερμίδων. Ό,τι και να συμβαίνει το μυαλό μας μπαίνει στο τριπάκι της στέρησης και αυτό δεν του αρέσει, γιατί για το πρωτόγονο κομμάτι του μυαλού μας στέρηση σημαίνει πείνα, πείνα σημαίνει στρες, το στρες δημιουργεί ακατάλληλες συνθήκες μέσα στον οργανισμό και ακόμα και κάποιοι που δηλώνουν πως δεν περιορίζονται από τη δίαιτά τους και πως τρώνε απ’όλα με μέτρο, η ίδια η διαδικασία του να πρέπει να κάνουν δίαιτα τους δημιουργεί στερητικά συμπτώματα. Ακόμα κι έτσι δεν μπορούν να φάνε πατατάκια, μπισκότα ή σοκολάτα όταν το θελήσουν.

Πείνα για το μυαλό και το σώμα όμως σημαίνει πως στην πρώτη ευκαιρία που θα έχουν θα φροντίσουν να καλύψουν όλο εκείνο το έλλειμμα (και κάτι παραπάνω) για να προστατευτούν από ενδεχόμενη απειλή ή και θάνατο. Το λίπος μας ήταν πάντα η σανίδα σωτηρίας μας σε περιόδους που δεν υπήρχε άμεσα διαθέσιμη τροφή. Σε αυτές τις περιόδους οι άνθρωποι με το περισσότερο λίπος ήταν σίγουρο πως θα επιβίωναν πιο εύκολα.

Το οξύμωρο της υπόθεσης είναι πως εμείς δημιουργούμε μόνοι μας τεχνητές συνθήκες στέρησης με τον ένα ή τον άλλο τρόπο και νομίζουμε πως μπορούμε να πάμε κόντρα στη φύση μας και να την ξεγελάσουμε. Τέτοιου είδους μηχανισμοί επιβίωσης όμως είναι εγγεγραμμένοι στο ίδιο μας το DNA και είναι αδύνατον να τους παρακάμψουμε ό,τι κι αν κάνουμε.

Κάπως έτσι καταλήγουν λοιπόν οι περισσότεροι άνθρωποι στο φαινόμενο της δίαιτας γιο-γιο. Χάνουν δηλαδή βάρος, το ξαναπαίρνουν, το ξαναχάνουν και πάει λέγοντας. Το θέμα είναι πως κάθε φορά γίνεται πιο δύσκολο γιατί το ίδιο το σώμα αντιδρά σε αυτό και δεν θέλει να αποχωριστεί το λίπος του μπροστά στον φόβο πως απειλείται η ίδια του η επιβίωση.

Είναι αστείο να πιστεύουμε πως μπορούμε να ξεγελάσουμε το σώμα μας. Είναι μακράν σοφότερο και εξυπνότερο από εμάς και φροντίζει για εμάς με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Το να δημιουργούμε συνθήκες άγχους από το πουθενά δίνει στο σώμα και στο πρωτόγονο κομμάτι του μυαλού μας λάθος μηνύματα. Μην ξεχνάτε πως άγχος και στρες μπορεί να προκαλέσει απλά και μόνο το γεγονός του να φάει κανείς το φαγητό του πολύ γρήγορα και να μην προλάβει να το ευχαριστηθεί. Δε φταίει σε τίποτα το σώμα μας να νομίζει διαρκώς πως απειλείται από πείνα ή να αισθάνεται πως το κυνηγούν λιοντάρια.

Το πρόβλημα είναι πως θέλουμε να έχουμε το έλεγχο και πως νομίζουμε ότι πραγματικά τον έχουμε. Στην προσπάθεια να επιβάλλουμε κάτι αφύσικο στον εαυτό μας ξεχνάμε πως η ίδια μας η φύση είναι σε θέση να ρυθμίσει τα πάντα μόνη της, αρκεί να της δώσουμε και εκείνα που χρειάζεται για να το κάνει (βλέπε φυσικές τροφές, χρόνο, ευχρίστηση κτλ.). Είναι πολύ πιο εύκολο και υγιές να μάθει κανείς να παίρνει το χρόνο του, να τρέφεται υγιεινά επιτρέποντας στον εαυτό του να τρώει και κάτι λιγότερο υγιεινό όταν το θελήσει και το να παραδώσει τον έλεγχο στον πλέον αρμόδιο να ρυθμίζει την αίσθηση της πείνας και του κορεσμού, το ίδιο του το σώμα.

Αυτό που μας κρατάει πίσω είναι ο φόβος να παραδοθούμε σε κάτι που δεν καταλαβαίνουμε και να αλλάξουμε νοοτροπία και τρόπο ζωής. Προτιμάμε να ζούμε με περιορισμούς και άγχος γιατί αυτά νομίζουμε πως ξέρουμε πώς να τα διαχειριστούμε και σε βάθος χρόνου χάνουμε τελικά την επαφή με τον ίδιο μας τον εαυτό στην προσπάθεια να τον ελέγξουμε. Προφανώς αυτό δεν έχει να κάνει μόνο με τις δίαιτες που επιλέγουν πολλοί από εμάς να κάνουν, είναι πολύ βαθύτερο.

Στη δική μου περίπτωση εκείνο που άλλαξε τον τρόπο που βλέπω τον κόσμο ήταν η Δίαιτα της Αγάπης και γι’ αυτό θέλησα να τη μοιραστώ μαζί σας. Όχι απλά γιατί άλλαξε τη σχέση μου με το φαγητό, αλλά γιατί μέσα από αυτήν άλλαξε ο τρόπος που βλέπω τον κόσμο και έμαθα (και μαθαίνω ακόμα) να ακούω το ένστικτό μου σε όλους τους τομείς. Ο Χρόνος, η Χαρά, η Αυθεντικότητα, η Κίνηση είναι πράγματα που μπορούν να μας κάνουν ευτυχισμένους, αλλά επιλέγουμε να παραμελούμε τους εαυτούς μας και θεωρούμε πως όλα αυτά είναι χάσιμο χρόνου.

Είναι, όμως; Εσείς τι πιστεύετε;

Πολύ λίγοι κάνουν κλικ εδώ...