Είμαι τρελή, το παραδέχομαι.

Μιλάω διαρκώς μόνη μου.

Ασταμάτητα, σε κάθε ευκαιρία, είτε με παρέα είτε άνευ.

Είμαι τρελή.

Ή μήπως όχι;

Μήπως δεν είμαι μόνο εγώ;

Μήπως υπάρχουν κι άλλοι με διαρκείς εσωτερικούς και ενίοτε εξωτερικούς μονολόγους;

Λοιπόν, έχω καταλήξει στο εξής συμπέρασμα. Υπάρχει κάπου μέσα στο κεφάλι μου ένα πιθηκάκι που μιλάει διαρκώς. Για πολλά χρόνια μιλούσε μόνο του, έλεγε ό,τι ήθελε και είχε τη δύναμη να μου φτιάξει τη διάθεση ή να τη ρίξει στα τάρταρα κι εγώ παρέμενα απλός θεατής στο θέατρο της ζωής μου, αισθανόμουν αβοήθητη και μου συνέβαιναν διαρκώς πράγματα που δε μπορούσα να ελέγξω.

Σου ακούγεται οικείο; Μήπως υπάρχει ένα πιθηκάκι και στο δικό σου μυαλό;

Το πιθηκάκι είναι πανέξυπνο και μαθαίνει γρήγορα. Οικειοποιείται με ευκολία εξωτερικές φωνές και επαναλαμβάνει με μαεστρία εκείνα που έχει μάθει στο παρελθόν από τους άλλους, είτε καλά είτε κακά. Δε μου είχε περάσει ποτέ απ’το μυαλό να ανοίξω διάλογο μαζί του. Για την ακρίβεια θεωρούσα για πολλά χρόνια πως το πιθηκάκι ήμουν εγώ. Ήρθε όμως κάποτε η στιγμή που με κούρασε και άρχισα να απαντάω και, ω του θαύματος, ξεκινήσαμε διάλογο. Ήταν μία από εκείνες τις ημέρες που μου έλεγε άσχημα πράγματα για μένα και ήμουν έτοιμη να κλειστώ και πάλι στο καβούκι μου και να μην κάνω τίποτα από εκείνα που ήθελα πραγματικά γιατί «δεν ήμουν αρκετή» ή «ποιος έχει όρεξη να με ακούσει;» και άλλα τέτοια ευγενή και παροτρυντικά.

Φαντάζεσαι την έκπληξή μου όταν άρχισα να κάνω ερωτήσεις και να παίρνω απαντήσεις ψάχνοντας να βρω απτά επιχειρήματα πίσω από εκείνα που μου έλεγε.

Δεν έβρισκα όμως αληθινά επιχειρήματα παρά μόνον κατηγορίες, κόμπλεξ και προβληματισμούς δίχως υπόσταση κι έτσι συνέχισα το διάλογο. Δεν είχε κάτι να αντιτείνει και αναίσχυντα συνέχιζε να επαναλαμβάνει φράσεις που πίστευε πως θα με σταματήσουν από το να κάνω το οτιδήποτε.

Από τότε έχουμε γίνει οι καλύτεροι φίλοι. Φροντίζει να δυναμώνει την κρίση μου κι εγώ το συγχωρώ που είναι αυστηρό και στηρίζει τα λόγια του σε εξωτερικές φωνές που δεν έχουν καμία σχέση μαζί μου, αλλά αντιθέτως προέβαλλαν κάποια στιγμή μέσα στο χρόνο τη δική τους ανασφάλεια σε μένα.

Το πιθηκάκι μέσα στο κεφάλι μου δε θα σταματήσει ποτέ. Δε θέλω να σταματήσει. Τώρα πια όμως δεν αναμασά εκείνα που άκριτα άφησα να εισβάλλουν στο σπιτικό του, αλλά εκείνα που επιλέγω.

Είμαι τρελή;

Ή μήπως έχει ο καθένας μας από ένα, περίτεχνα κρυμμένο σε εκείνα που λέμε οι ίδιοι για τον εαυτό μας;

Πολύ λίγοι κάνουν κλικ εδώ...