Υπάρχουν πράγματα που κοκκινίζεις (έστω και λίγο) όταν τα παραδέχεσαι; Πράγματα που αποφεύγεις να αναφέρεις και όταν πάει εκεί η συζήτηση τα αποφεύγεις περίτεχνα; Έχω άλλο ένα τέτοιο να σου εμπιστευτώ…

Έμαθα να κολυμπάω στα δεκαεννιά μου.

Τώρα θα μου πεις, γιατί να ντρέπομαι γι’ αυτό; Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που ίσως να μην κολυμπούν καθόλου και άλλοι που έμαθαν να κολυμπούν πολύ πιο αργά.

Εκτός context είναι πολύ λογικό να σκεφτείς έτσι. Αν όμως σου πω πως μεγάλωσα στη Γερμανία, πως πήγα σε γερμανικό σχολείο και πως εκεί πηγαίναμε κάθε εβδομάδα κολυμβητήριο, ίσως με καταλάβεις λίγο καλύτερα. Αν μάλιστα σου πω πως όλοι οι υπόλοιποι συμμαθητές μου πήραν «πτυχίο» στην κολύμβηση (στην Δ’ Δημοτικού) κι εγώ καθόμουν στα ρηχά προσπαθώντας και αποτυγχάνοντας με μεγάλη επιτυχία να γίνω αόρατη, ίσως με λυπηθείς και λίγο.

Τώρα που τα γράφω γελάω. Υπήρξε όμως μια εποχή που το γέλιο ήταν το τελευταίο πράγμα στη λίστα μου, όταν επρόκειτο για κολύμβηση… Ακόμα και στην υποψία πως μπορεί να μη βρω τον πάτο κοβόταν η αναπνοή μου και με έπιανε κρίση πανικού. Είχε βέβαια και τη θετική του πλευρά όλο αυτό… Έκανα τους άλλους να γελούν και αυτό από μόνο του έχει αξία. 🙂

Όταν είσαι γλυκούτσικο αλλά παράλληλα τσουπωτό παιδάκι γενικά αποφεύγεις τις πισίνες και τις παραλίες. Όταν μάλιστα για κάποιον λόγο φοβάσαι το νερό, οι πισίνες και οι παραλίες είναι ο εφιάλτης σου.

Σου είπα όμως πως έμαθα να κολυμπάω στα δεκαεννιά και αυτό από μόνο του είναι τρομερό επίτευγμα για μένα. Εκείνο που δε σου είπα είναι το πώς.

Μια λέξη μόνο θα σου πω: εμπιστοσύνη.

Υπάρχουν πράγματα για τα οποία δεν εμπιστευόμαστε τον εαυτό μας και μας κρατάνε πίσω, δε μας αφήνουν να κάνουμε εκείνα που πραγματικά θέλουμε. Εκείνο που ανακάλυψα είναι πως όταν δε μπορούμε να εμπιστευτούμε τον ίδιο μας τον εαυτό, είναι πολύ χρήσιμο το να υπάρχει κάποιος άνθρωπος τριγύρω που να μπορούμε να εμπιστευτούμε απόλυτα. Μερικές φορές είναι αρκετό το να πιστέψει έστω και ένας άνθρωπος σε εμάς για εμάς.

Για μένα αυτόν τον ρόλο τον έπαιξε η αδερφή μου και πάντα θα την ευχαριστώ γι’ αυτό. Με έμαθε να κολυμπάω κάπου στη Χαλκιδική στα δεκαεννιά μου και θαρρώ πως αυτή θα είναι μία από εκείνες τις εμπειρίες που θα θυμόμαστε για πάντα και οι δυο…

Είναι δύσκολο το να πείσεις τον εαυτό σου πως μπορείς, όταν δεν εμπιστεύεσαι με τίποτα τον εαυτό σου, γίνεται όμως πολύ πιο εύκολο όταν υπάρχει κάποιος που εμπιστεύεσαι και κάνει τη «βρωμοδουλειά» για σένα. Πείθεσαι όταν βλέπεις την πίστη στα μάτια κάποιου άλλου. Το ίδιο πράγμα έχω ζήσει πολλές φορές με μαθητές μου και δεν υπάρχει τίποτα που να συγκρίνεται με τη λάμψη στα μάτια τους όταν καταλαβαίνουν πως πιστεύεις σε αυτά no matter what.

Τις περισσότερες φορές επικεντρωνόμαστε στα αρνητικά, δεν υπάρχει όμως τίποτα που να μη μπορούμε να καταφέρουμε αν αρχίσουμε να πιστεύουμε ο ένας στον άλλο.

Συμφωνείς;

Phyllis Gabriel

Blogger. Podcaster. Συγγραφέας. Γράφω, διαβάζω, μαθαίνω καινούρια πράγματα σε κάθε ευκαιρία. Αρχή και τέλος όσων κάνω η Δημιουργικότητα σε κάθε της έκφανση. Πιστεύω πως η Δημιουργικότητα είναι το μονοπάτι προς την εκπλήρωση και την ευτυχία για τον καθένα και στόχος μου είναι να σε βοηθήσω να βρεις το εσωτερικό σου παιδί.

Πολύ λίγοι κάνουν κλικ εδώ...