Δεν ξέρω για σένα αλλά για μένα μία από τις χειρότερες εμπειρίες που είχα μικρή ήταν το να πρέπει να εμφανίζομαι μπροστά σε πολύ κόσμο για να πω το ποίημα μου. Έχω πολύ δυσάρεστες έως και τραυματικές ανάλογες εμπειρίες και οι περισσότερες από αυτές απαθανατίστηκαν για να υπάρχουν αιώνια σε κάποιο φωτογραφικό άλμπουμ και να μου θυμίζουν για πάντα την αποτυχία μου…

Την πρώτη φορά προσπάθησα πολύ. Είχα μάθει τα λόγια πολύ καλά και ήμουν έτοιμη. Όταν όμως ήρθε η ώρα της απαγγελίας είδα τον κόσμο να με κοιτά με προσμονή, μου κόπηκαν τα γόνατα, έχασα τη λαλιά μου και κατάφερα να πω ίσως το μισό ποίημα (ή και λιγότερο). Οι επόμενες – αν και όχι όλες – δεν ήταν καλύτερες και κάθε φορά συνοδεύονταν από λίγη παραίτηση παραπάνω. Τι εννοώ; Ήξερα πως θα αποτύχω και προσπαθούσα λιγότερο. Τι νόημα είχε το να κάτσω να μάθω τα λόγια τέλεια αφού με το που θα ανέβαινα στη σκηνή θα τα έχανα πάλι και θα γινόμουν ρεζίλι;

Ακόμα και οι φορές που τα κατάφερα δεν υπήρξαν αρκετές για να μου αλλάξουν γνώμη. Αποκορύφωμα όλων αυτών των εμπειριών ήταν μια φορά στη Γερμανία, στο ελληνικό σχολείο (στο γερμανικό δε λέγαμε ποιήματα), όπου ανέβηκα στη σκηνή, δεν είχα μάθει καλά τα λόγια μου, ξέχασα τα μισά και κατέβηκα ντροπιασμένη, αφού είχα μπροστά μου τουλάχιστον διακόσια άτομα να με λυπούνται… Το χειρότερο όμως ήταν ότι αμέσως μετά από μένα ανέβηκαν δύα άλλα κορίτσια που είπαν ακριβώς το ίδιο ποίημα τέλεια! Δεν υπήρχε πέτρα αρκετά μεγάλη για να κρυφτώ μήτε και δικαιολογία να πω στον εαυτό μου. Απλά δεν είχα προσπαθήσει αρκετά και βαθιά μέσα μου το ήξερα. Τι νόημα είχε όμως αφού και πάλι δε θα τα κατάφερνα;

Από τη μία είχα προκαλέσει η ίδια την αυτοκαταστροφή μου, αφού είχα πιστέψει πως δεν ήμουν ικανή να τα καταφέρω. Αυτοεκπληρούμενη προφητεία θα πεις… Από την άλλη, έχοντας τώρα πια γνώση του πώς λειτουργεί η νευροβιολογία μας, ξέρω πως ήμουν σε fight or flight, πράγμα που σε απλά ελληνικά σημαίνει πως όταν η ορμόνη του άγχους/ φόβου ανεβαίνει στο αίμα, η μνήμη και γενικά οι γνωστικές μας ικανότητες πέφτουν κατακόρυφα. Δε χρειάζεται να λύσεις μαθηματικούς γρίφους όταν σε κυνηγούν λιοντάρια, βλέπεις…

Fast forward πολλά χρόνια μετά και δεν έχω πρόβλημα να εμφανιστώ μπροστά σε 20, 30, 100, 500 άτομα είτε για να κάνω μάθημα είτε για να παρουσιάσω το βιβλίο μου είτε για τον οποιονδήποτε άλλο λόγο. Μάλιστα θα με δεις και θα σου φανεί πως το έκανα πάντα και πως το public speaking είναι το φυσικό μου.

Ένα θα σου πω. Δεν είναι. Ή τουλάχιστον, δεν ήταν. Χρειάστηκε εξάσκηση, σκληρή δουλειά και ακόμα το δουλεύω γιατί θεωρώ πως είναι μία από τις σημαντικότερες δεξιότητες στη ζωή. Ποτέ δεν ξέρεις πότε θα χρειαστεί να εμφανιστείς μπροστά σε πολύ κόσμο και καλό είναι να είσαι έτοιμος.

Το κακό είναι πως δε μας λέει κανείς πως ακόμα και αυτό είναι δεξιότητητα και καλλιεργείται και πολλοί άνθρωποι περνούν μια ολόκληρη ζωή πιστεύοντας αυτό που πίστευε και η μικρή Φιλίτσα… (έτσι με αποκαλούσαν τότε, μη γελάς!)

Έχω να σου πω όμως πως δεν υπάρχει τίποτα που δε μπορείς να αλλάξεις, εκτός από εκείνα που η ίδια η φύση δημιούργησε (λογικό). Ακόμα και η ευφυία μας μεταβάλλεται στη διάρκεια της ζωής μας. Αν θέλεις λοιπόν να αποκτήσεις μια δεξιότητα όπως το public speaking ή το να γράφεις ή δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο, έρχομαι να σου πω πως μπορείς. Το μόνο που χρειάζεται είναι να το θέλεις πραγματικά και να διατίθεσαι να δουλέψεις όσο χρειαστεί για να φτάσεις εκεί που επιθυμείς.

Λοιπόν; Ποια είναι εκείνα τα πράγματα που πιστεύεις πως δε μπορείς με τίποτα να κάνεις; Μήπως είναι καιρός να αναθεωρήσεις;

Αν έχεις κάποια παρόμοια ντροπιαστική ιστορία να μοιραστείς, θα χαρώ να τη διαβάσω! Μπορείς να τη γράψεις στα σχόλια για να τη διαβάσουν και οι υπόλοιποι αναγνώστες. Μπορείς όμως να μου στείλεις και email. Εγώ σίγουρα έχω κι άλλες να μοιραστώ και κάθε μια φέρει το μάθημά της… 😉

Phyllis Gabriel

Blogger. Podcaster. Συγγραφέας. Γράφω, διαβάζω, μαθαίνω καινούρια πράγματα σε κάθε ευκαιρία. Αρχή και τέλος όσων κάνω η Δημιουργικότητα σε κάθε της έκφανση. Πιστεύω πως η Δημιουργικότητα είναι το μονοπάτι προς την εκπλήρωση και την ευτυχία για τον καθένα και στόχος μου είναι να σε βοηθήσω να βρεις το εσωτερικό σου παιδί.

Πολύ λίγοι κάνουν κλικ εδώ...